เรื่องของอาคิ (มาต่อกัน)

ไม่ได้เล่าเรื่องอาคิมาตั้งนาน จะกลับไทยอยู่แล้วก็เล่าซะหน่อย... คือ... หลังจากเจ้าหน้าที่ของศูนย์สุขภาพมาครั้งสุดท้ายที่เล่าให้ฟัง... แล้วก็ไม่ได้ติดต่อมาอีก @_@; เราก็ไม่ได้ติดต่อไป คือก็ไม่ได้คิดจะกลับไปเข้าคลาสโอยะโกะเคียวชิทสึต่อด้วย (เพราะไม่อยากประสาทแดร๊กที่ต้องมีคนมาบอกอยู่เรื่อยๆว่าลูกคุณเป็นออทิสติก ต้องเอาไปเข้าโรงเรียนสำหรับฝึกพัฒนาการเด็กด่วน)

 

  

ทุกวันนี้ก็ไม่มีใครบอกอะไรได้ เพราะแบบว่าไม่ได้ไปหาหมอ แต่คือ... เราไม่ได้ลำบากอะไรเกี่ยวกับอาคิไง... ก็เลยไม่ได้ขวนขวายอะไร @_@; 

  

 

 

ทุกวันนี้อยู่ดีๆก็ชี้นิ้วขึ้นมาเองเฉยๆ (ทำไมแต่ก่อน หรือตอนอยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่เอ็งไม่ชี้ -_-;) ถาม “นี่อะไร” เป็นภาษาญี่ปุ่นได้ (บางทีถามติดๆกันแบบออกแนวกวนตรีน) ดูหนังสือภาพแล้วสามารถชี้บอกอะไรเป็นอะไรได้ สั่งให้หยิบของมาให้ได้ เอาของไปให้คนนู้นคนนี้ได้ บอกให้เลื่อนนู่นเลื่อนนี่ออกไปให้หน่อยได้ ทำผิดก็ขอโทษ ขอบคุณก่อนรับของ ไปห้างไม่ต้องจูงได้ ส่วนใหญ่จะเดินตามมาดีๆ ถ้าเดินนำไปก่อนก็จะหันมามองเราเรื่อยๆ (นอกจากตรงที่มีรถไฟเยอะๆจะสติแตกวิ่งเตลิดเปิดเปิงไป) แต่ก็จะบอกความต้องการตัวเองเป็นคำๆว่าอยากไปไหนทำอะไร เช่น 上、下、エスカレーター、エレベーター 、魚 (คือจะไปดูปลาที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง)

 

  

สามารถขออะไรกินได้ (จาระไนมาก จะกินไส้กรอก แฮมเบอร์เกอร์ ข้าว โอนิกิริ ขนม ช็อคโกแลต พิซซ่า ขนมปัง น้ำผลไม้ ชา ยาคูลต์ น้ำ etc.) <-- 70% ของคำศัพท์ที่อยู่ในหัวสมองคือของกิน กร๊ากกกกก

 

  

บอกสีได้ (แต่ทำไมเป็นภาษาอังกฤษ T^T)

 

  

ทำตามคำสั่งหลายอย่างได้ในระบบสองภาษา (แต่บางอันได้แค่ภาษาญี่ปุ่น) ส่วนใหญ่ก็คำสั่งง่ายๆเช่นให้รอ แปรงฟัน อาบน้ำ ไปล้างก้น ซื้อของ กดลิฟท์ให้หน่อย (สามารถสั่งให้กดขึ้นหรือกดลงได้) เอาขยะไปทิ้ง สั่งให้นั่ง นอน ยืน เดิน ขอมือ(?) เปิดคอม เปิดปิดประตู หยิบนี่ให้หน่อย เอานี่ไปวางนั่น เอานั่นไปให้ปะป๊า

 

  

สามารถพูดคำตามสถานการณ์ประเภทอิตเตคิมัส อิตเตรัชชัย ทาดัยมะ โอไกริ อิตาดาคิมัส โกะชิโซซามะ ได้ ทักคอนนิจิวะได้

 

  

บอกและชี้อวัยวะในร่างกายได้ 6-7 คำ (อันนี้ก็ได้ทั้งสองภาษา)

 

  

แต่ก็ยังไม่ยอมกินข้าวเอง =_= คือใช้ช้อนไม่เป็นไง แล้วไม่ชอบให้มือเปื้อนของกิน เปิ้อนนิดเดียวก็โวยวายแล้ว (เอามาป้ายกรุอีก) ถ้าเป็นขนมแห้งๆเป็นคำๆก็จะกินเอง

 

  

ผ้าอ้อม... ยังใส่อยู่ แต่ถ้าอึแล้วจะเดินมาบอก คือตอนนี้อยู่ในช่วงต่อต้าน ถ้าเรียกให้ไปห้องน้ำหรืออะไรก็จะไม่เอาทันที -_-;

 

  

ไม่เล่นของเล่นเช่นเคย... แต่ชอบออกไปเล่นข้างนอก เล่นไม้ลื่น วิ่งเล่น ไล่นกพิราบ (เหมือนเดิม =_=) ถ้ามีเด็กอื่นเล่นก็มีวิ่งไปยิ้มกับเค้าบ้าง ไปอยู่ใกล้ๆเค้าบ้าง ทำท่าจะไปแตะเค้าบ้าง แต่ไม่เคยไปแย่งของใคร... (เพราะมันไม่สนของเล่นเท่าไหร่ไง) จะเรียกว่าเล่นกับเด็กอื่นได้ไหม คือมันก็เล่นไม้ลื่นด้วยกัน ก็เหมือนต่างคนต่างเล่น แต่คือก็ผลัดกันเล่นได้ ส่วนใหญ่จะสนแม่ของคนอื่นมากกว่าตัวเด็ก =_=

 

  

อยู่บ้าน ก็ชอบเล่นเอาของมานั่งเรียงเหมือนเดิม ข้าวของในบ้านเอามานั่งเรียงหมด แต่ก็เล่นทำกับข้าวทำอะไรบ้าง คือ... มันไม่เล่นของเล่น จะเล่นของจริง -_- อย่าไปหาหม้อข้าวหม้อแกงมาให้เล่น มันจะต้องใช้กะทะ หม้อ ไห จานชามของจริง ผักของจริง เอามาทำเป็นผัดๆทอดๆ มีตักกินบอกโออิชี่อีกต่างหาก... (ทีตักข้าวให้กินเอง เอ็งไม่กิน -_-) เวลาดื่มน้ำก็ทำยังกับดื่มเบียร์อาซาฮี คือดื่มแล้วจะต้องมี อาห์...โออิชี่ (มันคือน้ำก็อกค่ะลูก...)

 

  

ชอบพยายามเอากระดาษไปยัดในเครื่องแฟกซ์หรือปริ้นเตอร์ (คือคงประหลาดใจว่าทำไมมีกระดาษออกมาจากตรงนั้น) เลยพยามยามยัดเอง...

 

  

ที่เลียนแบบเราอย่างแรงคือการโทรศัพท์... ชอบเอาของมาทำเป็นโทรศัพท์ (บางทีก็มือตัวเองนี่ล่ะ เอามาแนบหู) แล้วก็พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อยเป็นตุเป็นตะ เป็นภาษาอะไรก็ไม่รู้ที่จะหลุดภาษาคนออกมาผสมเป็นพักๆ คือคงจะเลียนแบบเราหรือคุณฮายาชิเวลาคุยโทรศัพท์ จะมีคำประเภท はい、はいはい、そうか、あの、大丈夫、いいよ　บางทีมีบอกเบอร์เค้าอีกต่างหาก (มั่วเบอร์เชียว แต่ออกมาเป็นเลขเรียงกันตามใจฉัน น่าเอาไปแทงหวยยิ่งนัก) แถมหมู่นี้เล่นคุยโทรศัพท์บ้อยบ่อย ช่างเป็นคนเจ้าสังคม มีเพื่อนโทรมาหาทู้กวัน...

 

  

วาดรูปหรืองานศิลปะนี่ไม่ชอบอย่างแรง (ท่าจะเหมือนคุณฮายาชิ) แต่มีเอากระดาษ เอาดินสอมา แล้วมาบอกให้เราวาดนู่นวาดนี่ บอกให้เขียน 1 2 3 ให้เขียน A B C (แทนที่เดี๊ยนจะฝึกมัน มันดันมาฝึกเดี๊ยน)

 

  

สามารถเลือก DVD ที่อยากจะดูได้ มันจะจำได้ว่า DVD แผ่นไหนคืออะไร แล้วก็จาระไนไปหยิบมาให้เปิดให้ โดยจะให้ความร่วมมืออย่างดีในการเปิดคอม ลากเก้าอี้ หอบหมอนมานั่งแป้นแล้น... แล้วก็ขอขนมกิน... ที่นี่ไม่ใช่โรงหนังนะตัว...

 

  

เห็นเราดื่มอะไรก็แล้วแต่ จะบอกว่า コーヒー (กาแฟ) หรือเราดื่มกาแฟหนักไป =_=

 

  

ชอบร้องเพลง ฟังเพลง เต้นตามเพลง โดยเฉพาะเพลงแปลกๆที่พ่อมันร้อง... @0@;!!!

 

  

ชอบให้เล่นเกมมาริโอ้คาร์ทให้ดู

 

  

ไม่ดูสมุดภาพ แต่ถ้าถามก็ชี้ตอบถูก เพียงแต่แล้วแต่อารมณ์พี่ท่านเท่านั้น... -_-; เวลาไปซุปเปอร์มันก็หาของที่เราบอกถูกนะ (คือมันก็รู้จักผักแต่ละชนิด กุ้ง ปลา ผลไม้ต่างๆ)

 

  

พูดคำสองคำติดกันได้เป็นบางคำเช่น ○○ちょうだい、○○みたい、○○食べたい、パソコンつけて、○○もってきて ที่เป็นคำๆก็พวกคำนามหรือกิริยาต่างๆที่สื่อความต้องการของตัวเอง...

 

  

รู้จักคนในครอบครัวดี (แต่ไม่เรียก) ถ้าเราหรือคุณฮายาชิไม่อยู่ถึงจะถามว่า ママは？、パパは？ ปกติแทบไม่เรียก ママ เลย แต่เรียก パパ บ้าง เรียกแม่อิฉันว่า “คุณยาย” แต่เรียกแม่คุณฮายาชิว่า “โอบ้าจัง” เรียกน้องคุณฮายาชิว่า “เคนตะ” (なぜか呼び捨て -_-;) เรียกคุเรฮะได้ แต่ไม่เรียกเดี๊ยน... มันคงไม่รู้จะเรียกทำไมเหมือนกัน นั่นสิ...

 

  

ยิ้มแย้มแจ่มใส หน้าเป็นมาก เจอใครก็ยิ้มให้ เข้าหาคน อารมณ์ดีๆก็ทักคอนนิจิวะไปเรื่อย

 

  

ไม่ค่อยหวงของเล่น ก็มีเขม่นเหมือนกันเวลาเอาของเล่นของเก่าๆของอาคิมาให้น้องเล่น แต่ถ้าบอกว่า “ให้น้องเล่นด้วยนะ” ก็จะปล่อยๆ

 

  

....

 

  

.......

 

  

เราก็เลยไม่รู้ว่าจะไปหาทำไมว่ามันเป็นจิเฮโชหรือเปล่า @_@; สรุปว่าก็ไม่ได้มีปัญหาในการสื่อสารหรือการใช้ชีวิตที่ทำให้กลุ้มใจอะไรเลย... ก็อยู่กันต่อไปแบบนี้ต่อละกัน

 

  

^_^;

 

  

วันนี้มีรูปนู้ดสาวน้อย เห็นกันแบบ ギリギリ ไปเลย...

 

  

  

  

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

ป.ล. ตามสัญญา อัพรีไรท์เรื่อง Sengoku no yuuhi เพิ่มอีก 2 Chapters ค่ะ http://hayashikisara.warabimochi.net m(_ _)m

 

 

 

ป.ล.2 กลับชิกะเสาร์ - อาทิตย์นี้ค่ะ m(_ _)m 

  

                     

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่