กฏในการขึ้นบันไดเลื่อน... ^_^;

ขอบคุณสำหรับความเห็นและคำปลอบใจเมื่อวานค่ะ m(_ _)m ก็คงทำเท่าที่ทำได้ ลำบากก็ไม่ทำค่ะ.. T^T

ไปชิกะครั้งที่ผ่านมานั่งรถไฟกลับบ้านที่ชิกะเอง ไปกันสามคนพ่อแม่ลูก ก็ค่อยๆเดินทางกันไป แวะกินข้าวกลางวันที่สถานีเกียวโตนิดนึง ตอนจะไปต่อรถไฟ ปรากฎว่าเกทที่เดินเข้าไปไม่มีลิฟท์..-_-; ก็เลยต้องอุ้มลูกและแบกเบบี้คาร์ขึ้นบันไดเลื่อนไป...

หลังจากยืนชิดขวาเก็บแข้งขาเป็นอันเรียบร้อยแล้ว.. ก็เห็นตาลุงคนนึงข้างหน้าห่างออกไปหลายขั้นยืนชิดซ้ายอยู่ (แต่หน้าๆนั้นไปก็ยืนชิดขวากันหมด)

คุณฮายาชิกระซิบว่าสงสัยมาจากโตเกียวเลยลืมตัวเนอะ..

อืมม์ ใช่.. คนที่อยู่แถบคันโตไม่เคยมาเดินคันไซก็คงไม่รู้ว่าคนแถวนี้ขึ้นบันไดเลื่อนแล้วต้องยืนชิดขวากัน.. เปิดทางซ้ายไว้ให้คนรีบร้อนอยากไปเร็วเค้าเดินขึ้นไปกัน.. (จะมีป้ายบอกเลยว่าใครไม่เดินก็ชิดขวา)

แต่ที่โตเกียวกลับกัน คือจะชิดซ้ายแล้วเปิดทางขวาไว้.. ตอนเราไปโตเกียวรู้ทั้งรู้ก็ยังเผลอยืนชิดขวาตลอด (ให้คนรู้ว่ามาจากบ้านนอกนะคะ)

เค้าเคยวิเคราะห์กันว่า.. จากคันไซไปโตเกียว.. มันจะเริ่มชิดซ้ายตรงจังหวัดไหน.. โอ้..

รู้สึกจะไป mix กันแถวชิสุโอกะ.. แบบว่าคนชิดซ้ายชิดขวาเปะปะกันอยู่ช่วงนึง..

ช่วงเวลา rush hour ของที่นี่ บางทีใครยืนอยู่กับที่บนบันไดเลื่อนกลับดูแปลกประหลาด ชอบมีอาเฮียส่งสายตาต่อว่ามาอยู่เรื่อย ทั้งที่เค้าใช้เปิดซ้ายไว้ให้พี่เดินแล้ว แต่อาเฮียหลายคนไม่พอใจ กรูรีบ กรูจะเดินทั้งสองเลน

มันจะให้เปิดเลนซ้ายเดิน เลนขวาวิ่งหรือไงฟะ -_-#

ตอนเรามาญี่ปุ่นใหม่ๆ ออกจากบ้านจะไปมหาลัย ตกใจที่มีกลุ่มอาเฮียพวกนี้วิ่งผ่านเกทกระโดดกังฟูขึ้นบันไดเลื่อนกันไปอย่างน่ากลัว.. นึกว่าพี่วิ่งหนีไฟไหม้.. กรูอุตส่าห์วิ่งๆๆตามไปด้วย.. ขึ้นไปถึงฟอร์มถึงได้รู้ว่าพี่รีบวิ่งมาตีลังกาเข้ารถไฟก่อนประตูจะปิด.. -_-; (กรูจ้องมายืนหอบรอรถไฟขบวนต่อไปเพราะไม่สามารถเห้งเจียแทรกเข้าตู้นั้นไปได้)

ถ้าไปอยู่ไทยหงุดหงิดตาย เพราะพี่ป้าน้าอาจะอัดกันเต็มทุกขั้นทุกช่องว่าง.. เค้าให้หน้ากระดานเรียงสองพี่น้องไทยสามารถเรียงสามยืนคุยกันไปได้

แต่สอบถามไปที่บริษัทผู้ผลิตบันไดเลื่อนทั้งหลาย..ว่ากฎในการใช้บันไดเลื่อนเป็นยังไง? ควรจะชิดซ้ายหรือชิดขวาถึงจะถูกต้องกันแน่.. (คนโอซาก้ากับโตเกียวเริ่มทะเลาะกัน ว่าควรจะชิดเลนไหน...)

ปรากฏว่าบริษัทผู้ผลิตตอกกลับมาว่า กรูผลิตบันไดเลื่อนไว้ให้เมิงยืนขึ้นไปดีๆ.. ไม่ได้ให้เมิงเดินขึ้นไป

แป่ว.. กันไปทั้งคันไซคันโต...

-_-; ก็จริงของเค้า จุดประสงค์ของการมีบันไดเลื่อนก็เพื่อให้สะดวกไม่ต้องเดิน ให้คนชราได้ยืนขึ้นไปง่ายๆ นี่บางทีทำยังกับคนชราที่ยืนขึ้นบันไดเลื่อนเป็นตัวเกะกะไปซะอีก.. -_-; แล้วมันก็ไม่ปลอดภัยด้วย ใครเดินตกบันไดเลื่อนหัวกระแทกหน้าแตกนี่รับผิดชอบตัวเองละกัน

สรุปว่าคนไทยใช้บันไดเลื่อนได้อย่างถูกต้องที่สุด

เรา : ที่ไทยก็ไม่ค่อยมีคนเดินขึ้นบันไดเลื่อนกันนะ ไม่มีข้อกำหนดว่าต้องชิดซ้ายชิดขวาอะไรเงี้ยหรอก
ฮายาชิ : แล้วคนรีบทำไงล่ะ?
เรา : .... ไม่รู้.. คนไทยไม่รีบ.. (ว่าไปนั่น)
ฮายาชิ : งั้นคนเมื่อกี้ที่เห็นอาจจะไม่ใช่คนโตเกียว อาจจะเป็นคนไทยก็ได้
เรา : .... (เอาเหอะ.. -_-;)

ชอบนอนท่านี้แหล่ะ

งอน... ^_^;      

*********************

ตอบคำถาม

*********************

พี่เอ : ตั๋วของ HIS น่ะค่ะ.. @_@; มีแบบราคาคนไทยด้วยเหรอคะ? แต่ว่าเค้าเป็นคนญี่ปุ่นนี่..

น้องชิน : เอาไปใช้ตามสบายเลยค่ะ ^_^

Vito: เห็นด้วยค่ะ แต่กับเพื่อนสนิทก็คงพาไปแต่ที่พาไปได้เหมือนกัน เพราะมีลูกแค่ขวบกว่าๆที่ต้องเลี้ยงคนเดียวนี่ ลำบากค่ะ -_-;

คุณ Ake : ยุติธรรมค่ะ เพราะเมล์ที่เขียนหาเพื่อนก็ตรงค่ะ (จะว่ายังไม่ได้คุยกับเพื่อนตรงๆก็ไม่ใช่) ก่อนจะอัพไดทุกวันย่อมต้องคิดแล้วว่าสามารถรับผิดชอบสิ่งที่เขียนได้ทุกคำ ^_^; (แต่ถ้าพูดคำว่ายุติธรรมขึ้นมา รู้สึกเรื่องที่เพื่อนมันทำนี่ยุติธรรมกับเรามากเลย.. -_-;) ดังนั้นถึงแม้เพื่อนมา่อ่านเจอก็อยู่ในเคสหนึ่งที่คิดไว้อยู่แล้วค่ะ

เพราะงั้น...จุดประสงค์ที่เขียนก็ไม่ใช่จะตอกย้ำเพื่อน แต่ต้องการตอกย้ำพฤติกรรมของเพื่อน อยากจะสกัดกั้นดาวรุ่งที่กำลังคิดจะทำอะไรแบบนี้กับตัวเองและคนอื่นด้วย (ปีนึงจะต้องมีเคสนี้อย่างน้อยหนึ่งครั้ง) -_-;

ส่วนความคิดเรื่องหลายครั้งที่เราอาจทำอะไรไปโดยไม่ควรหรือไม่รู้ตัวไม่ได้ผิดอะไรนี่ไม่ค่อยเหมือนกับโบว์แฮะ โบว์มีความคิดที่ว่าไม่รู้ตัวไม่ใช่เหตุผลให้การกระทำนั้นไม่ผิดไงคะ   และเป็นคนไม่คิดอยากให้ใครให้อภัยเวลาทำผิดโดยไม่รู้ตัว (อย่างงี้ใครไม่รู้ตัวก็ดี ไม่ผิด ไม่เป็นไร ใครรู้ตัวซวยเลย.. ต้องมาคอยให้อภัย หาทางทำให้มันรู้ตัวด้วยความกระอักกระอ่วนลำบากใจ เป็นหน้าที่? T^T) มันจะเป็นการใจดีกับตัวเองเกินไป ถ้าตัวเองมีความคิดแบบนี้จะทำอะไรก็ไม่ระวังตัวเอง ไม่ระวังปากระวังคำและความคิดของตัวเองเท่าที่ควร เพราะฉะนั้นตั้งแต่เป็นผู้ใหญ่แล้วไม่หวังให้ใครให้อภัยเวลาทำผิดเลย (ทำผิดก็ขอโทษ แต่ไม่ใช่หน้าที่ของฝ่ายตรงข้ามที่จะต้องให้อภัย) คิดว่าถ้าคนเราเข้มงวดกับตัวเองมากกว่านี้คนอื่นก็คงไม่เดือดร้อน (มั้ง?) m(_ _)m อันนี้ก็เป็นแค่ความคิดของโบว์เหมือนกันค่ะ เพราะโตแล้วไม่ใช่เด็กๆม.ปลายกันแล้ว ใครจะมาเตือนให้รู้ตัวได้ตลอดเวลา (ถ้าวิเคราะห์ก่อนทำอะไรล่ะก็รู้ตัวแน่ค่ะ) เราต้องเรียนรู้จากสิ่งรอบข้างและที่คนอื่นที่ได้รับการยอมรับเค้าเป็นกัน ในหน้าที่การงานและในสังคมไม่ให้อภัยกับคำแก้ตัวว่าไม่รู้ตัว.. (หรือเพราะมาอยู่ในสังคมที่ทำให้ต้องระวังตัวเองมากๆขนาดนั้นก็ไม่รู้นะคะ คำว่้าไม่รู้หรือไม่รู้ตัวนี่แทบจะใช้อะไรไม่ได้ในสังคมนี้) คนเป็นสามีภรรยาหรือคนในครอบครัวยังต้องมีมารยาทและเกรงใจต่อกัน เลยรู้สึกว่าไม่มีความสนิทไหนจะทำให้เราล้ำเส้นใครได้ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่รู้ตัว ก็แค่ความคิดโบว์ที่ค่อนข้างเข้มงวดกับตัวเอง อย่าโกรธกันนะคะ ^_^; (แต่ในความเป็นจริงถ้าคนเป็นอย่างโบว์หมดสังคมจะเครียด ควรมีคนอย่างโบว์ในอัตรา 8/10 คือต้องมีคนแหกกฏ ทำอะไรตามใจตัวเองซัก 2 ใน 10 แล้วสังคมจะพัฒนานะ เพราะถ้าไม่มีใครกล้าทำอะไรแหกคอกก็ไม่มีอะไรใหม่ๆ อยู่กันไปอย่างนั้น เหอ เหอ..)

ยินดีที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดกันค่ะ m(_ _)m

*******************

อีกนิด

*******************

พูดถึงเรื่องเข้มงวดกับตัวเอง.. ตอนนี้มีคนญี่ปุ่นถูกลักพาตัวที่อัฟกานิสถานคนนึง (ดูแว้บๆ) เป็นไงบ้างไม่รู้... ถ้าเป็นคนไทยดูข่าวแบบนี้จะสงสารเอาใจช่วย.. แต่คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะต่อว่า.. @_@; (อย่างคุณฮายาชิดูข่าวปุ๊บ..คำแรกที่มันพูดคือ "ไปเอง ถ้าตายก็ช่วยไม่ได้" @_@;) <-- โอว..เราพูดอย่างนั้นไม่ได้.. เราอยากให้เค้ารอด..T^T เพราะการไม่ระวังตัวทะเล่อทะล่าไปเป็นการทำความเดือดร้อนให้ประเทศชาติ.. คนก่อนที่ถูกลักพาตัวแล้วต่อรองกับรัฐบาลญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นบอกไว้แล้วว่าถ้าเกิดอะไรแบบนี้ไม่รับต่อรองกับกลุ่มก่อการร้ายทั้งนั้นก็โดนฆ่าตัดคอไปอย่างโหดร้าย... -_-; รู้สึกถ้าจำไม่ผิดพวกค่าเครื่องบินไปรับศพและค่าใช้จ่ายอะไรหลายๆอย่างครอบครัวต้องเป็นคนจ่ายด้วยนะ เพราะถือว่าเป็นความผิดพลาดของตัวเอง... -_-; (คุณฮายาชิบอก)

หรือพวกไปปีนเขาแล้วหลงทาง ครอบครัวไปเรียกหน่วยกู้ภัยให้ไปตามหาก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายมหาศาลบานตะไท.. ถ้ามีการเอาเฮลิคอปเตอร์ออกด้วยยิ่ง.. (แล้วใช้คนกี่คนสงสัยคิดเป็นชั่วโมง..) -_-;

ฆ่าตัวตายถ้าโดดให้รถไฟทับทีนี่ครอบครัวต้องจ่ายค่าเสียหายให้บริษัทรถไฟเป็นสิบเป็นร้อยล้าน (ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาที่เลือกตาย.. ใครเลือกตายตอน rush hour ก็เสียตังค์เยอะหน่อย.. ทำให้คนเสียเวลาเยอะ -_-;) ใครจะตายอย่าตายโดยรถไฟ.. โดดทะเลดีกว่า.. (แต่ถ้าไม่ตายแล้วไปติดฝั่งเกาหลีเหนือจะซวยมิใช่น้อย...)

เกิดเป็นคนต้องรับผิดชอบสิ่งที่ทำทุกอย่าง.. ต้องระวังตัวเองตลอดเวลาจริงๆ... -_-;

kisara
27 ส.ค. 2551 เวลา 09:39 น.