อดีตกับความต่อเนื่อง... @_@;

แต่ก่อนเราเคยเขียนบล็อคที่ exteen อยู่พักนึง.. (แป๊บเดียวจริงๆ) แต่เพราะว่าตอนนั้นรู้สึกว่าใช้เวลาโหลดนาน เวลาจะไปอ่านบล็อคใครก็โหลดไม่ขึ้น.. แล้วเครื่องเราชอบเกิดอาการเออเร่อกับบล็อคของ exteen -_-; ก็เลยเลิกเขียนไป.. (อีกเหตุผลนึงคือ.. ใช้ไม่ค่อยจะเป็น)

คือภาพนี้เป็นภาพแรกที่ลองใช้ photoshop ลงสี.. น่าจะ 3-4 ปีมาแล้ว.. ไม่มีอิมเมจ ไม่มีอะไรทั้งนั้น.. คืออยากลองใช้ photoshop ก็เลยวาดๆขึ้นมา

แล้วภาพนี้ก็เป็นภาพที่สอง.. ยังมั่วต่อ.. จริงๆคนที่เคยเห็นภาพพวกนี้ก็คงมี.. เช่นน้องชิน และคนอื่นๆที่อ่านไดมาตั้งแต่สมัยแรกๆ...

ไม่บอก.. ก็คงไม่มีใครกล้าบังอาจเดาเลย..ว่าคนเดียวกันวาดอีรูปพวกนี้ขึ้นมา.. @_@;

ช่วงเวลาแค่ 3-4 ปี... ถ้าไม่ศึกษาด้วยตัวเองมาเรื่อยๆ.. มันก็คงไม่มีวันจะเป็นแบบนี้ได้.. ทำให้เรารู้สึกทึ่งถึงความต่อเนื่อง.. เริ่มมาจากวันที่เราไม่รู้ภาษีภาษาอะไรทั้งนั้น.. บ้องแบ้วซื้อหนังสือมาอ่านเอา...


พูดถึง.. เราว่าคนเราจะทำอะไร..ต้องมีความดันทุรังในระดับหนึ่งเนอะ.. คือเราเริ่มสงสัยว่าเราเป็นคนดันทุรัง.. อย่างที่เราเขียนนิยาย..ตอนแรกเขียนไปก็ไม่มีใครอ่านเลยซักกะคน ก็ช่างมัน..อยากจะเขียน.. จนถึงวันที่ได้พิมพ์เป็นหนังสือถึงสองเล่ม.. @_@; (ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ) หรือเรื่องทำกับข้าว.. แต่ก่อนทำไข่เจียวก็ยังไม่อร่อย..ยังริอาจจะแต่งงานมาเป็นแม่บ้าน.. แต่ซื้อหนังสือมาฝึกๆๆไป.. เดี๋ยวทำเป็นเอง..

หรือแม้แต่ภาษาญี่ปุ่น.. ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเคยงูๆปลาๆไปวันๆ... อึดอัดที่พูดในสิ่งที่เราอยากพูดไม่ได้... โฮสแฟมิลี่เคยบอกว่าเราเป็นเด็กเงียบๆนะ น่าเป็นห่วงว่าเราจะพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เหมือนเด็กนักเรียนต่างชาติคนอื่น... (หลายเดือนต่อมา โฮสต้องคอยบอกให้หยุดพูด -_-;)

ถ้าไม่เอามาเทียบกันอย่างนี้.. เราคงไม่เห็นเหมือนกันว่าตัวเองพัฒนา.. @_@;

ดีที่เราไม่เลิกทำ photoshop ไปซะก่อน.. นึกถึงความหงุดหงิดท้อใจที่อ่านหนังสือแล้วไม่รู้เรื่อง หาไอ้ที่มันบอกเท่าไหร่ก็ไม่เจอ... งานบ้าน เลี้ยงลูก อะไรๆก็ยุ่งๆ.. คิดว่าจะเลิกแล้วหลายรอบ.. แต่ก็ยังเจียดเวลาทำมาเรื่อย...

คือเราไม่ใช่อัจฉริยะ.. อ่านอะไรกับเค้าฟังอะไรกับเค้ารอบเดียวก็ไม่เข้าใจ.. ก็ต้องอ่านสองรอบ อ่านสามรอบ พยายามให้มากกว่าคนอื่นเค้าเท่านั้นแหล่ะ.. แบบว่ามันไม่มีทางเลือก -_-;

ทุกวันนี้ก็ไม่ได้เก่งอะไร เพราะไม่ได้เรียนมา..ก็คงไม่รู้จักฟังก็ชั่นของโปรแกรมนี้ทั้งหมด คิดว่าใช้ได้แค่ 30% ของสิ่งที่มันทำได้เองมั้งนั่นน่ะ... แต่ไม่ได้เรียนก็ไม่ได้น้อยใจอะไร.. พอลงมือจับโปรแกรม..ก็สนุกเท่ากัน ^_^; อย่างน้อยสิ่งที่ทำให้เราไม่ล้มเลิกไป..ก็เพราะคิดว่าเราจะเก่งซักวัน.. ทุกวันนี้ก็ยังคิดอยู่นะ (แต่เก่งแล้วเป็นไงต่อนี่ไม่ได้คิดไว้..)

คุณสามีก็ชอบถามว่าจะทำไปทำไม? อยากเป็นดีไซเนอร์เหรอ? อยากเป็นครีเอเตอร์เหรอ? จะหาเงินได้เหรอ? @_@;

ก็เปล่า.. ไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นเลย.. คิดแค่อยากเก่ง.. อยากทำได้.. คิดแค่นี้จริงๆ...

คุณฮายาชิพูดสวนมาว่า..

" นั่นสินะ.. เพราะถ้าคนเราเริ่มทำอะไรเพราะอยากจะหาเงินจากสิ่งนั้นมักจะไม่รุ่งหรอก.. เริ่มจากความชอบน่ะดีแล้ว"

เราว่าเราเข้าใจนะ ^_^;

ความสามารถในการทำอะไรเนี่ย.. มันใช้เงินทองซื้อมาไม่ได้.. ลำบากจริงๆเลย.. จะไปดาวน์โหลดจากไหนมาใส่สมองก็ไม่มี.. ต้องใช้เวลาแต่ละวันแต่ละวันจริงๆ.. -_-;

วันนี้ก่อนเปิดคอม..เราก็ยังบอกตัวเองอยู่..เราจะเก่งซักวัน.. เราจะเก่งซักวัน.. ^_^;

ทำไว้อีกสองสามภาพ.. พักนี้ออกแนวธรรมชาติ.. (Zen? @_@;) หรือว่าเรากำลังแสวงหาความสงบทางจิตใจนะเนี่ย... -_-;



ป.ล. ศุกร์- เสาร์- อาทิตย์ กลับชิกะค่ะ ^_^ (อาจจะ) เจอกันวันจันทร์

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

kisara
21 ส.ค. 2551 เวลา 11:29 น.