ปัญหาการใช้เครื่องซักผ้า... -_-;

เครื่องซักผ้าที่บ้านนี้ใช้มาตั้งแต่ตอนที่คุณฮายาชิย้ายออกจากบ้านมา.. รวมๆก็ประมาณ 6 ปีแล้ว.. สำหรับเราก็ธรรมดา แต่อ้วนแว่นมันว่าเก่า.. น่าจะหาซื้อใหม่... @_@; ถ้าอย่างนั้นเครื่องซักผ้าที่บ้านที่ไทยที่ใช้มาเกินสิบปีก็กลายเป็นขยะไปแล้วน่ะสิ... -_-;

จริงๆแล้วเครื่องที่ไทยที่ว่าหน้าตามันก็ยังดูใหม่นะ เพราะว่ามันมีตัวเลขดิจิตอลที่บอกเวลาว่าเหลืออีกกี่นาทีจะเสร็จ (ใช้ตั้ง54 นาทีแน่ะ เครื่องที่ใช้อยู่นี่ประมาณ 30 นาทีเอง)

คือว่ามีปัญหากับแม่ที่น่าสงสัยเกี่ยวกับไอ้เครื่องซักผ้าที่บ้านที่ไทยมานานแล้ว..

อย่างแรกคือ.. เครื่องซักผ้าเครื่องที่ว่าเนี่ยมันเป็นเครื่องใหญ่ แบบซักผ้านวมผ้าอะไรได้ ซักทีต้องใช้น้ำเยอะ แม่ก็จะดองๆๆเสื้อผ้าของคนในบ้านไว้ให้เยอะๆก่อน แล้วซักทีเดียว... แต่คือนิสัยเราที่นี่จะเป็นประเภทซักผ้าวันเว้นวัน คือจะปรับน้ำให้มันน้อยๆ ให้เหมาะกับจำนวนผ้าแล้วก็ซัก... (มันก็ปรับอะไรต่อมิอะไรได้มากมายนะ เคยปรับกันบ้างไหม?) ขนาดส่วนใหญ่เราซักวันเว้นวัน คนญี่ปุ่นทั่วไปยังมองว่าฉกปรก.. @_@; เพราะว่าคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่อย่างน้อยต้องซักผ้าเช็ดตัวทุกวัน คือผ้าเช็ดตัวเนี่ย.. เช็ดครั้งเดียวแล้วลงเครื่องไปเลย ไม่มีการเอาไปแขวนตากใช้วันต่อไปอีก.. ทีแรกเราก็ช็อคที่เห็นไอ้อ้วนแว่นมันเหวี่ยงผ้าเช็ดตัวที่มันใช้เสร็จปุ๊บลงเครื่องไปเลย.. @_@; แต่พอเห็นบ้านที่ชิกะซักทุกวัน..ก็นึกขึ้นมาได้ว่าบ้านโฮสและเพื่อนที่ไปค้างก็ซักผ้าเช็ดตัวทุกวัน.. เลยเปลี่ยนมาซักบ้าง.. แต่เอาเป็นว่าวันเว้นวันละกัน... -_-;

ทีนี้แม่เราไม่เชื่อว่าเครื่องซักผ้ามันจะปรับน้ำได้.. -_-; หาว่าเครื่องที่ญี่ปุ่นมันทันสมัยกว่าก็ต้องทำได้น่ะสิ (หาว่าเราดูถูกอีกนั่น..)

ก็ต้องดองผ้าเยอะๆแล้วค่อยซักทีเดียว.. จนบางทีเรากลับไปไทยแทบไม่เหลือผ้าจะปิดตรูด.. (คือเราไม่ได้ขนเสื้อผ้าขนาดที่พอจะอยู่ได้เป็น 10 วันโดยไม่ต้องซักอะไรเลย) อยากจะไปกดออดขอผ้าข้างบ้านมาซักด้วย.. ผ้าจะได้เต็มๆแม่จะได้ซักผ้าซะที.. คือเราจะซักก็ไม่ได้ แม่บอกต้องรอให้เยอะๆก่อนเดี๋ยวเปลือง... (ก็มาอาศัยบ้านเค้า ต้องเจียมเนื้อเจียมตัว) -_-;

แล้วทีนี้..พอเริ่มซักผ้า... ก็มีปัญหานึงตามมาอีกคือ... ต้องรอใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มลงไปในเครื่อง... @_@

แม่บอกต้องคอยดูไอ้ตัวเลขดิจิตอลที่ว่า.. ต้องใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มตอนระหว่างเลข 25-18 เท่านั้น! (คือตอนเครื่องปั่นเหลืออีก 25-18 นาที... ถ้าใส่หลังที่มันเหลือ 18 นาทีมอร์เตอร์มันจะทำงานอีกรอบ เปิดฝาไม่ได้นึกออกป่ะ) <-- แม่นั่งจับเวลาวิจัยการทำงานของเครื่องมาแล้ว

@_@;

แต่คือ..เราไม่เชื่อว่าจะมีบริษัทไหนมันคิดเครื่องซักผ้าที่ใช้ยากโคตรขนาดนั้นออกมา... (มันไม่เป็นไปตามหลักโลจิกนะเว้ยเฮ้ย) มันน่าจะเป็นพื้นฐานเหมือนกันหมดเช่นเดียวกับเครื่องเราที่ญี่ปุ่นว่ามันจะต้องมีช่องใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มไว้ข้างๆ ให้ใส่ไปเลยตั้งแต่ตอนแรก แล้วไม่ต้องไปแตะต้องอะไรมันอีก..

แต่แม่ไม่เชื่อ... -_-;

แม่ไม่เชื่อว่าอีช่องนรกนั้นมันเอาไว้ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่ม... กลัวว่าใส่ไปแล้วมันจะเสีย... -_-; (ฮ่วย..)

พอเริ่มซักผ้า.. จะเดินออกไปซื้อข้าวมันไก่ก็ไม่ได้.... จะไปไหนไม่ได้ต้องคอยเดินไปดูว่าตัวเลขถึงไหนแล้ว.. แล้วแม่ก็ชอบใช้ให้เราดู.. บอกว่า “ เดี๋ยวโบว์รอใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มด้วยนะ” ในขณะที่ใจเราอยากจะโทรไปถามโรงงานที่ผลิตให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าพี่ผลิตอีฟังก์ชั่นนี้มารึเปล่า? กรูขี้เกียจ

แล้วบางที..ลืม.. เดินไปดูหลายรอบแล้วล่ะ แต่พอถึงอีตัวเลขที่รอคอยขึ้นมาจริงๆ.. 25-18 เนี่ย... ลืม.. @_@;

แม่โมโหมาก.. กลายเป็นความผิดของเราที่ทำให้ผ้าไม่นุ่ม.. (กำจริงๆเลย..)

คราวนี้เราต้องพยายามหาพยานหลักฐานไปให้ได้ว่าไอ้รูที่เห็นมันไม่ใช่หลุมดำที่จะดูดผ้าเราออกไปนอกทางช้างเผือกแต่อย่างใด.. (แต่ถ้าดูดออกไปก็อาจได้เจอกับโกโบริ)

ใครมีเครื่องซักผ้าก็ขอเชิญลงนามประท้วงด้วยว่ารูใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มนั้นมีจริง!! เราไม่ได้ฝันและไม่ได้เป็นเทคโนโลยีเลอล้ำของประเทศญี่ปุ่นแต่อย่างใด!!!


เราต้องไม่ปล่อยให้ผู้(ใกล้)สูงอายุเข้าใจอะไรผิดๆอีก..

-_-;

ภาพที่ทำเมื่อวาน..

โอ้เมื่อมีไฟ..ไฟ..ไฟ... ไม่ใช่ละ... -_-;

เปลี่ยนสีซะ.. ได้อีกฟิลล์

อย่างนี้ก็ชอบ...

นกน้อยในป่า.. ^_^; เน้นสดใส..

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

kisara
20 ส.ค. 2551 เวลา 08:47 น.