หากจะพักบ้านที่มีสามีคนญี่ปุ่น ^_^;

บางคนจะมาเที่ยวญี่ปุ่น..

ก็อยากประหยัดอะไรต่อมิอะไรให้มันถูกๆ

เลยขอมาพักที่บ้านบ้างอะไรบ้าง

แต่แบบ.. บางคน..เรายังไม่รู้จักกัน.. เง้อ... @_@;

บางทีอยู่ๆก็มีเมล์ประเภทนี้มา.. แบบว่าไม่รู้เป็นใครยังไงจริงๆ.. @_@; แนะนำตัวมาคร่าวๆว่าชื่อนี้ อยากให้....
(ก.หาที่พักในญี่ปุ่นให้ ข.พาเที่ยว ค.หาที่เที่ยวให้ ง.ขอพักที่บ้าน จ.ฝากซื้อของ ฉ.ฝากดูราคาของหน่อย ช.หาทุนให้หน่อย ซ.แปลภาษาญี่ปุ่นให้หน่อย ญ.ตรวจการบ้านภาษาญี่ปุ่นให้หน่อย ถ.ซื้อตั๋วคอนเสิร์ตให้หน่อย ท.ไปสมัครเป็นแฟนคลับพี่น้กร้องคนนี้เพื่อตามข่าวให้หน่อย น. สองสามข้อรวมกัน) -_-;

ที่มากสุดคือขอให้พาเที่ยวเนี่ยแหล่ะ

คือถ้าคนรู้จักมาเที่ยวญี่ปุ่น (อย่างคนในไดที่เคยเห็นๆกันอยู่) คนเราก็ต้องตื่นเต้น อยากพาไปเที่ยว อยากเจอ แม้จะต้องเสียค่ารถไฟ ค่าเข้าสถานที่เที่ยวเอง แต่คือมันเป็นค่าใช้จ่ายที่เราพร้อมจะเสีย เพราะเราได้เที่ยวกับเพื่อนเรา เราอยากไป จริงป่ะ...

ก็ว่ากันไปตามหลักโลจิคเลย.. ว่าไม่รู้จะไปเสียเงินพาคนไม่รู้จักเที่ยวทำไมว่ะ -_-; มันห่อเหี่ยว ไม่หนุก เพราะว่าค่าเที่ยวในญี่ปุ่นนี้นะ.. กระเป๋าแทบฉีก เงินเก็บก็มี..แต่จะเก็บไว้เที่ยวกับคนที่อยากเที่ยวด้วย.. ปฏิเสธก็ลำบาก จะไปบอก เที่ยวกับน้องไม่หนุก ก็ไม่ได้ -_-; ดูไม่คนไทยเลย..

ก็ไม่ได้เป็นยุวกาชาดแล้ว.. ไม่ได้เป็นมิตรกับคนทั่วไปและไม่คิดจะบำเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น...

โดยเฉพาะลูกหลานใครต่อใครไม่รู้เนี่ย.. ชอบมาฝากให้พาเที่ยว บางคนจะขอมาอยู่ที่บ้านอีกต่างหาก..

ไม่ใช่อะไร.. เพราะลูกหลานใครไม่รู้เนี่ย จะมาดูคอนเสิร์ต... ค่าตั๋วค่าเครื่องบินค่ากินอยู่อะไร.. บุพการีน้องก็ออกให้หมด.. อยากได้สาวไกด์มาพาเที่ยวเป็นการส่วนตัว มันคงจะสนุกเสียจริง.. (แต่บุพการีไม่ได้มาออกเงินให้ชั้นนะเว้ยเฮ้ยยย)

แล้วคิดซิว่าอีนี่ก็ต้องอุ้มลูกไปทุกที่ยังกับนางนาค ปั๋วกรูก็ไม่ได้ไปสงครามที่ไหน

คือ.. แต่งงานแล้ว.. มีลูกมีปั๋ว..เวลาใครจะไปจะมาหรือจะไปเที่ยวไหนยังไงก็ต้องบอกสามีไว้ก่อนบ้าง ไม่ใช่นึกอยากจะไปไหนก็ไป กับข้าวจะกลับมาทำหรือเปล่า วันนี้จะเอายังไงก็ต้องบอกกันไว้ก่อน..

ตัวอย่างบทสนทนาที่ถูกต้อง

เรา : คุณ XXYY จะมาญี่ปุ่นแหล่ะ
อ้วนแว่น : ใคร?
เรา : คนที่บลาๆๆๆๆ แล้วก็บลาๆๆๆ
อ้วนแว่น : แล้วจะไปเที่ยวไหนกันดี?

แล้วดูอันนี้.. -_-;

เรา : น้องAABB จะมาญี่ปุ่นแหล่ะ.. เค้าถามว่าจะมาค้างที่บ้านได้ไหม?
อ้วนแว่น : ใคร?
เรา : ....... (กรูก็ไม่รู้)

จบบทสนทนา -_-;
ไอ้อ้วนแว่นเนี่ยมันงงๆกับหลักโลจิคของคนไทยบางคนมามากแล้ว..

แต่มาคิดกลับกัน...

เวลาไปไทยก็มีใครต่อใครไม่รู้ เพื่อนพ่อเพื่อนแม่ คนไม่รู้จักนั่นแหล่ะ ได้ยินว่ามาไทย ก็อยากจะพาไปกินข้าว อยากจะพาเที่ยว บางทีอยากอยู่บ้านก็อยู่ไม่ได้เพราะเค้าพยายามจะพาเที่ยว.. แล้วเค้าก็ออกให้เราหมด ขับรถพาไป ค่าอาหารก็ออก ค่าน้ำมันก็ออก นึกออกป่ะ.. ถ้ามีแขกต่างชาติมา คนไทยรับรองเต็มที่ แทบไม่ให้ออกซักกะแดง..

แต่ทีนี้ที่ญี่ปุ่นอะไรๆมันก็แพงไปหมด คนที่จะทำแบบนั้นได้ต้องรวยจริงๆ จะเฮๆๆไปต้อนรับใครก็ตามที่มามันก็ไม่ได้ มันเลยต่างกันมั้ง.. กับคนรู้จัก..คนญี่ปุ่นเค้าก็รับรองเหมือนกัน ปัญหาก็คือ คนญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับความเป็นคนนอกคนในมาก น้อยอ่ะที่ไม่รู้จักกันแล้วจะพาไปเที่ยวด้วย.. ต้องเป็นคนใจดีที่ดูรักชาวต่างชาติพอสมควรทีเดียว เพราะเวลาเค้าไปเที่ยวเค้ายังไปกันเอง นอกจากครอบครัวที่มีเด็กๆ พวกลุงๆป้าๆผู้สูงอายุแล้ว เค้าก็ถือหนังสือเล่มเดียวเที่ยวกันเองทั้งนั้น ไปไหนไม่จำเป็นต้องมีเพื่อน ไม่ต้องไปขอให้ใครนำเที่ยวไง (พาเพื่อนไปเที่ยวกับไปเป็นคนนำเที่ยวมันต่างกัน)

แล้วคนญี่ปุ่นไม่ค่อยพึ่งกันและกัน จะทำอะไรก็ต้องทำด้วยตัวเอง ถ้าทำไม่ได้ก็เสียเงินจ้างเค้า ไม่มีความคิดจะโทรถามเพื่อนหรือใครให้มาช่วย.. @_@;

นี่คือค่าใช้จ่ายพื้นฐานในการรับจัดการเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ของโยโดบาชิคาเมร่า
1. เซ็ทอัพ PC (ครั้งแรกตอนซื้อเครื่อง) 3,150 เยน~
2. เซ็ทปริ้นเตอร์ @_@; (แค่ต่อสายกับลงโปรแกรมเนี่ยนะ??) 3,150 เยน~
3. ติดตั้งซอฟแวร์ (ก็คือลงโปรแกรมที่เราซื้อมาให้น่ะ) 3,780 เยน
4. Recovery 8,400 เยน @_@;
5. ติดตั้ง Memory (เปิด CPU แล้วเอาไปเสียบ..) 2,100 เยน
6. ติดตั้ง wireless (นี่ก็ไม่เห็นยากเลย) 8,400 เยน

@_@;

ถ้าเป็นคนไทยอ่านแล้วจะแปลกๆว่า เฮ้ย.. อะไรแค่นั้นต้องจ้างเค้าด้วยเหรอ ไอ้ตุ๋ยก็ทำได้..

แต่คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ต้องใช้บริการนี้ทั้งนั้น ถ้าเราทำไม่เป็น โดยเฉพาะคนสูงอายุที่อยากจะเล่นคอม อยากจะใช้อินเตอร์เน็ท ต้องให้ที่ร้านทำให้โลด

เราเอง..ก็ไม่เคยขอให้ใครช่วยอะไรเหมือนกัน ทำไม่ได้จ้างเค้าโลดเหมือนกัน.. ไม่ได้รวยหรอก แต่สามีมันก็เสี้ยมสอนมาแบบนี้.. อย่าไปรบกวนคนอื่น.. การตัดสินด้วยตัวเองได้ว่าการกระทำไหนเป็นการรบกวนเค้าหรือไม่เป็นการกระทำของผู้ใหญ่.. -_-; มันว่าอย่างนั้น..

คือมัน contrast กันอย่างแรงระหว่างนิสัยคนไทยกับคนญี่ปุ่น.. ดังนั้นถ้าเป็นบ้านคนไทย แม้ไอ้ตุ๋ยจะเอาเพือนที่เราไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามาค้างด้วยก็เที่ยวด้วยกันได้ คุยกันแป๊บเดียว คนไทยก็สนิทกันแล้ว..

แต่กับคนที่แต่งงานกับคนญี่ปุ่น จะลำบากใจหน่อย สามีมันจะต๊กกะใจอย่างแรงว่าเป็นไปได้ด้วยเหรอที่เพื่อนจะพาคนที่เราไม่รู้จักมาค้างที่บ้านของเราเนี่ยยยยนะ บ้ารึปล่าวววววว บางทีผัวเมียทะเลาะกันไปเลย.. @_@;

อย่างไอ้อ้วนแว่นเนี่ย.. มันค่อนข้างตามใจเรามากนะในหมู่สามีชาวญี่ปุ่น.. แม่เรามาค้างที 3 เดือน เพื่อนเราเคยมาอยู่ด้วยเดือนนึง (เราเสียค่าพาเพื่อนเที่ยวตามที่ต่างๆไปประมาณเกือบ 2 แสน T^T ดีที่มันยังไม่ขอหย่า) ถ้าเพื่อนเป็นผู้หญิงมามันให้มาพักที่บ้านได้ ถ้าเป็นผู้ชายต้องมีแฟนหรือชู้หรือใครก็ตามที่เป็นผู้หญิงมาด้วยถึงจะให้พัก ^_^;

ถือว่ายอมมากแล้วสำหรับชาวญี่ปุ่น.. เอาเป็นว่าใครจะคบหากับคนญี่ปุ่นหรือคิดจะมีแฟนเป็นคนญี่ปุ่นก็พยายามระวังเรื่องนี้มากๆ เพราะ Privacy กับ น้ำใจ สำหรับคนญี่ปุ่นแล้วมันเป็นคนละเรื่องกันเลย... >_<

อื่นๆ >> http://hayashikisara.warabimochi.net

อัพนิยายเพิ่มให้อีกตอนแล้วค่ะ m(_ _)m

ป.ล. สำหรับคนรู้จักที่คิดจะมาเที่ยวมาหาไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจอะไรนะ เป็นเรื่องของคนไม่รู้จักกันที่ชอบเมล์มาเฉยๆ ^_^; ไม่เกี่ยวกับพวกเราแต่ประการใดค่ะ.. ^_^; (ก็คงเป็นเด็กๆ แต่อยากให้รู้ไว้ว่ามันมีอะไรๆๆๆมากกว่าที่คิด)

ป.ล. 2 อ่านอ้างอิงเพิ่มเติมได้ใน Webpage "เงื่อนไขในการฝากฝัง" ที่มีมานานแล้วทางขวามือค่ะ ^_^;

kisara
2 ก.ค. 2551 เวลา 12:42 น.