My Best Friend Story... m(_ _)m

เคยคิดมั้ย..

ว่าจริงๆเราอาจจะชอบผู้หญิงก็ได้.. (เฮ้ย.. มาลังเลอะไรตอนนี้.. คลอดลูกไปแล้วคน.. -_-;)

มาคิดๆดูแล้ว.. ที่เรามีวันนี้ได้..ทุกอย่างเหมือนจะเริ่มจากการที่เราชอบคนๆนึงที่เราไม่รู้มาก่อนว่าชอบเค้า... แล้วถ้านับครั้งนั้นว่าเป็นการชอบเค้า ก็เท่ากับต้องยอมรับว่าเป็นการชอบคนครั้งแรก.. แล้วถ้าไม่นับเรื่องเพศ.. ก็ต้องเรียกว่าเป็นรักแรก?.. ถึงขนาดนั้นเลยรึเปล่า... -_-;

คือตอนม.ต้นเรามีเพื่อนสนิทคนนึงที่มาสนิทกันมากๆแบบไม่ได้ตั้งใจ.. ทั้งที่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันและเราก็มีเพื่อนที่สนิทคนอื่นอยู่.. (แต่เกิดความสับสนทางการเมืองรอบข้าง.. @_@; เพื่อนคนนั้นค่อยๆตีจากเราไปด้วยความเข้าใจผิดบางอย่าง...) <-- เพิ่งจะมาเข้าใจกันหลังจากที่เรามาญี่ปุ่นแล้ว กินเวลายาวนานมากกับความอึมครึมระหว่างเราที่ไม่เคยรู้แม้แต่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้น

ก่อนอื่นบอกก่อนว่าเพื่อนเราเป็นผู้หญิงทั้งหมด.. เพราะว่าเราเรียนโรงเรียนหญิงล้วน.. ^_^;

แต่เราไม่เคยมีความสนใจในผู้หญิงนะ... (แล้วก็ไม่สนใจผู้ชายด้วย สนแต่ตัวเอง.. -_-;)

เพื่อนที่สนิทของเราคนนี้..ดูเผินๆก็คล้ายผู้ชายเหมือนกันแหล่ะ แต่เราสองคนไม่ได้คบอะไรกันแบบนั้น... ถ้าไม่นับเรื่องหน้าตาท่าทาง มันเป็นคนที่บ่อน้ำตาตื้น อ่อนไหวแล้วก็ละเอียดอ่อนกว่าเราอีก..

แต่ตอนนั้นมีคนที่เป็นทอมจริงๆเหมือนจะชอบเราอยู่.. นับวันเริ่มจะออกนอกหน้าขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนในกลุ่มเค้าชอบแซว..แล้วเราก็เกลียดบรรยากาศแบบนั้นจริงๆ..

แล้วไม่รู้ไปเอามาจากไหนที่เหมือนกับว่าเรากับไอ่เพื่อนสนิทนี่คบกันอยู่... ไปๆมาๆเราก็เหมือนจะเอามันมาเป็นกำแพงบังหน้า.. สนิทมากขนาดที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา กลับบ้านยังโทรหากันอีก เสาร์อาทิตย์ยังนัดเจอกันอีกต่างหาก... เหมือนแฟนกันมากๆ แต่ไม่ได้คบกันจริงๆ.. -_-;

ตอนนั้นเราเกรดดีมากๆ.. สูงสุดก็ 3.96 (ได้ 3 ตัวนึงวิชาศิลปะซึ่งเป้นวิชาที่ถนัดที่สุด.. ช็อคอย่างมากจนถึงทุกวันนี้... อาจารย์ทำไมให้คะแนนเราแบบนั้น.. T^T) คือตอนม.ต้นไม่เคยได้เกรดต่ำกว่า 3.5 ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ 3.8

ไม่ได้จะอวดหรอก..เพราะมันผ่านมานานแล้ว.. (กลายเป็นป้าแก่พูดถึงยุครุ่งเรือง) จะบอกว่าใครๆก็คิดว่าเราจะต้องเลือกเรียนสายวิทย์... แต่สุดท้ายเราก็ตัดสินใจเลือกสายศิลป์เพียงเพราะเพื่อนสนิทคนนี้เลือกสายศิลป์... จากที่คิดว่าจะลองสอบเตรียมอุดมก็ทิ้งไปหมดเพราะเืพื่อนบอกจะต่อม.ปลายที่เดิม...

แล้วอีกแค่ไม่ถึงเดือนจะเปิดเทอมอยู่แล้ว.. คิดว่ายังไงเราต้องอยู่ห้องเดียวกันอีกอยู่แล้วเพราะว่าสายศิลป์-ศิลปะมันมีอยู่ห้องเดียว...

แล้วก็มีโทรศัพท์มาบอกว่าจะกลับไปต่อม.ปลายที่ศรีสะเกษ... อันเป็นบ้านเกิดของมัน

@_@;

ตอนนั้นช็อคมากๆ.. ไม่มีอะไรจะพูดเพราะพอบอกก็คือจะต้องไปแล้ว.. ทำอะไรไม่ได้ แล้วคือในสายตาเพื่อนเวลาอยู่กันสองคนเราเป็นคนใจเย็น หนุกหนาน เข้มแข็ง.. คือไม่ใช่คนที่จะมาตีโพยตีพายร้องไห้..

ก็ได้แต่ลากันไปแบบตาแดงๆด้วยความอดทน..

แต่หลังจากมันไปเราไม่เคยร้องไห้อะไรอย่างนี้มาก่อน.. -_-;  (มันคงไม่รู้หรอกแม้ทุกวันนี้ เหอ เหอ..) ทุกอย่าง Negative ไปหมด เกลียดโรงเรียน.. เกลียดอาจารย์ เกลียดทุกคน.. ขอพ่อแม่เปลี่ยนโรงเรียนแต่มันก็เป็นไปไม่ได้เพราะมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว...

ตอนนั้นคิดแต่ว่า..เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว.. อยากจะหนีไปไกลๆ...

แล้วพ่อก็เป็นคนพูดเรื่องทุน AFS ขึ้นมา บอกว่าทางแบงค์ (พ่อทำงานธนาคาร) มีโปรเจ็คสนับสนุนลูกหลานพนักงานที่ได้ทุนนี้ คือปกติถึงจะได้ทุนก็ต้องออกเงินเป็นจำนวนเยอะเหมือนกัน แต่อันนี้ถ้าได้ทางแบงค์จะออกที่เหลือให้หมด

กลายเป็นทางหนีที่เราเลือก.. คือสอบทุนนี้ให้ได้ แล้วสอบเทียบวุฒิม.6 ให้ได้ในเทอมเดียว เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก..

ความอยากหนีผลักดันให้ทำได้ตามแผนทั้งหมด..

ถึงได้บอกว่าจุดเริ่มต้นเกี่ยวกับญี่ปุ่นเริ่มจากตรงนั้น.. แล้วก็กลายมาเป็นอย่างนี้...

จริงๆตลอดเวลาที่เราอยู่ญี่ปุ่นไม่ว่าจะครั้งไหน..เราก็ยังติดต่อเพื่อนสนิทคนนี้อยู่

พอมาเมื่อปีสองปีก่อน...

ได้รู้ว่าเค้ามีแฟนเป็นผู้หญิงจริงๆ..

ตอนนี้ก็ยังคบกันอยู่..

@_@;

ไม่รู้..บอกความรู้สึกไม่ถูก.. จะว่าหวงเพื่อนเหรอ..แต่เราไม่เคยหวงเพื่อนมาก่อน...

เพิ่งจะรู้สึกเหมือนกับว่า.. ถ้ารู้ว่านายจะชอบผู้หญิงอย่างนี้.. เราน่าจะคบกันตั้งแต่ตอนนั้นเสียเลย.. อันนี้พูดจากความรู้สึกจริงๆ.. คือไม่อยากเสียมันให้ผู้หญิงคนอื่น (จ๊าก..) พูดอย่างนี้ผิดไหม..? -_-;

แต่ก่อนที่เราไม่มีแฟน.. เราเคยนึกตั้งหลายครั้งว่าทำไมมันไม่เป็นผู้ชาย.... เพราะเราชอบนิสัยแบบนี้.. ถ้ามันเป็นผู้ชายก็ดี.. แต่เราก็ไม่เคยมองมันเป็นทอม.. แล้วมันก็คงไม่ได้มองเราเป็นหญิง.. คือมองแค่เป็นเพื่อน ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่ามันเป็นเพื่อนผู้หญิงหรือเพื่อนผู้ชาย... ^_^;

เดี๋ยวนี้บางครั้งคุยกัน เค้าเล่าเรื่องแฟนให้ฟังว่าขี้หึงอย่างนู้นอย่างนี้.. (แต่ก็คงเห็นเค้าน่ารักอ่ะแหล่ะ แหม..) เราก็ได้แต่เออๆออๆ... ทุกครั้งก็พูดให้ตลกอย่างที่เพื่อนควรจะพูด.. แต่บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นเราเราไม่งี่เง่าอย่างนั้นนะ... ถ้าเป็นเรานายก็คงจะมีความสุขกว่านี้... โอวววไปคิดอย่างนั้นได้ยังไง... -_-;

บางครั้งได้ยินว่าแฟนเค้าหึงเรื่องของเรากับมัน... จะคุยจะอะไรก็ต้องแอบอย่างมาก เรากลับจากญี่ปุ่นแค่ปีละครั้งยังมาหาไม่ได้.. โทรไปคุยก็ยังโดนเขม่น... T^T แฟนเค้าอยากให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอด.. ดูทีวีก็ร้องไห้.. ยิ่งมาคุยโทรศัพท์อย่างหนุกหนานกับเรานี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย...

นี่ขนาดความสนิทสนมของเราตอนนี้มีไม่ถึง 1 ใน 100 ของแต่ก่อนเลยนะ... ฮืมม์.. ขอเราเป็นแค่เพื่อนสนิท.. ดูท่าทางก็คงจะไม่ได้แล้ว.. -_-;

เหงาแหล่ะ... แต่ช่างมันเถอะ...

เราขอเป็นแค่เพื่อนแอบสนิทแล้วกัน... m(_ _)m

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

kisara
12 มิ.ย. 2551 เวลา 09:07 น.