อาคิมาสะกับโคเอ็งเดบิว ^_^;

 

ในแมนชั่นที่เราย้ายมานี้มีเด็กหลายคนเหมือนกันนะ ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กประถม.. ที่มีลูกเล็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันที่เห็นๆก็มีเรากับห้อง 703 แล้วก็คนห้องชั้น 8 อีกห้องนึง

ห้องชั้น 8 มีลูกชายชื่อโชตะ เกิดก่อนอาคินิดหน่อย รู้สึกจะเกิดมกรา ส่วนห้อง 703 ถัดจากเราไปสองห้องนี่มีลูกสาวที่เกิดหลังอาคิสามวัน (เกิด 2 เมษา ห่างกันสามวันแต่ต้องเข้าเรียนคนละปีกันเลย) ชื่อน้องมะโฮ.. เนื่องจากอยู่ชั้นเดียวกันเลยเจอน้องมะโฮบ่อยๆ (อีกหน่อยต้องโตไปพร้อมกันสามคน เป็นเพื่อนในวัยเด็ก จะกลายเป็นรักสามเส้ามั้ย?? ^_^;) <-- ตอนนี้เลยต้องเอาอาคิไปทำคะแนนไว้ก่อน

นอกจากนี้แมนชั่นเรายังมีชาวต่างชาติคนนึงอยู่ชั้นหก (ชื่อคุณอลัน) แต่งงานกับสาวญี่ปุ่น เคยเจอกันสองสามครั้งข้างล่าง ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ว่าเราก็เป็นชาวต่างชาติแต่อย่างใด (สำหรับคนหัวทองแล้วคนหัวดำก็เหมือนกันหมด.. และสำหรับคนหัวดำแล้วคนหัวทองก็เหมือนกันหมด ^_^;)

จริงๆเราเป็นคนค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน นิสัยก็ออกจาะชอบอยู่คนเดียวมากกว่า แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีมนุษยสัมพันธ์กับชาวบ้าน.. ถ้าเจอกันก็เปลี่ยนโหมดได้ ^_^;

ส่วนใหญ่ที่เจอกันบ่อยๆก็จะเป็นคุณแม่บ้านที่อยู่ชั้น 7 ด้วยกัน โดยเฉพาะห้อง 705 ที่สั่งของจากสหกรณ์ด้วยกันจะต้องเจอกันทุกอาทิตย์ ลูกชายเค้าก็อยู่ในกลุ่มแก้งค์เด็กประถมในแมนชั่นนี้ด้วย (วิ่งเล่นกันเสียงดังที่สวนชั้นเก้าทุกวัน) พวกแม่ๆที่มีลูกประถมอยู่แกงค์เดียวกันก็จะรู้จักหนิทหนมกันไปด้วย เลยเห็นเจ๊ห้อง 705 อยู่กับเจ๊ห้องข้างๆบ่อยๆ (ห้อง 706 มั้งมีลูกสาวสองคนอยู่ประถมชั้นต้นๆ) เห็นสนิทกันขนาดเรียกไปจัดปาร์ตี้โซเม็งอะไรกันด้วย (แอบฟังเด็กๆคุยกัน เจือกไหมล่ะ)

แต่เราไม่ค่อยสนิทกับสองคนนี้เท่าไหร่เพราะดูเจ๊ออกแนวป้าๆในโอซาก้า กล้วสนิทมากแล้วจะมาวุ่นวายนู้นนี้ เพราะเห็นเวลาคุยเม้าท์กันแหลกนี่น่ากลัวจริงๆ ไม่สามารถเม้าท์อย่างเมามันได้อย่างนั้น -_-;

ก็มีคุณแม่น้องมะโฮที่อยู่ห้อง 703 นี่ล่ะที่ดูอยากเป็นเพื่อนกับเราหน่อย แบบว่าเจอกันก็ทักทายเข้าหา เพราะมีลูกเกิดห่างกันสองสามวันด้วย

เท่าที่ดูๆเค้าอายุห่างจากเราหลายปีอยู่ เพราะเค้าบอกว่าแต่งงานมา 10 ปีค่อยมีลูกสาวคนนี้ ตอนแรกคิดว่าคงไม่มีลูกแล้วแต่ว่าก็เพิ่งจะมีได้ เท่าที่คุยกันก็ค่อนข้างถูกชะตา ทีแรกนึกว่าคิดไปเองว่าแกดูไม่ค่อยป้าเท่าไหร่ พอคุยถึงได้รู้ว่าแกกับสามีอยู่สิงคโปร์มา 5 ปี เคยมีเพื่อนคนไทยด้วยแล้วก็ชอบอาหารไทยมากขนาดว่าบางทียังทำต้มยำกุ้ง ผัดไทยกินเอง.. @_@; มิน่าเลยดูอินเตอร์ๆแล้วก็ดูอยากเป็นเพื่อนด้วย

พูดถึงน้องมะโฮเนี่ย.. พูดได้หลายคำแล้วนะ เวลาเห็นรถไฟก็ชี้นิ้วแล้วก็เรียก “เดงจะ เดงจะ” (Densha = รถไฟ) จะไปทางไหนก็ชี้นิ้วแล้วบอก “Acchi” (ทางนู้น) น่ารักดี

อีอาคินี่ไม่มีอ่ะ ไม่อะไรซักอย่าง อย่าว่าแต่ไม่พูดเลย นี่ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ยยยยยย เล่นซนไปวันๆ

มีดีอยู่สองอย่างคือ Alert กับ Independent -_-;

แม่น้องมะโฮบอกว่าอยู่กันกับลูกสองคน 24 ชั่วโมงเครียดมากเพราะไม่มีเวลาส่วนตัวเลย (ฮืมม์..เข้าใจ) จะทำความสะอาดบ้านก็ไม่ได้ จะทำอะไรต้องรอวันที่สามีหยุดเท่านั้น..

เค้าถามเราว่าเวลาอยู่บ้านเราทำอะไร..

เราตอบ.. เล่นคอม

เจ๊แกตกใจมาก!! เล่นคอมได้ด้วยเหรอ!! แล้วลูกไม่กวนเหรอ!!

@_@; อ๋อ.. ไม่กวนเท่าไหร่ เพราะอาคิค่อนข้างอยู่ได้ด้วยตัวเอง.. ไม่ค่อยมาง้องแง้งเท่าไหร่

ก็มีบ้างนะที่มาขอให้อุ้ม หรือว่าหิวข้าว จะเอานม แต่ปกติเปิดประตูทุกห้องทิ้งไว้ เธอนึกจะไปเล่นห้องไหนเธอก็ไปของเธอเอง.. บางทีก็ไปนั่งเล่นห้องของเล่นคนเดียว (คือเราจัดไว้หมดแล้วว่าเล่นได้ ไม่มีอะไรที่เป็นอันตราย ปลั๊กไฟก็อุดไว้หมด) พอเบื่อๆก็เดินกลับมาห้องรับแขก กลิ้งๆๆบนที่นอนแล้วก็หลับไป... ไม่ค่อยสนว่าเราจะอยู่ไหนทำอะไรเท่าไหร่ @_@;

ขนาดหนังสือเด็กมันยังไม่้ยอมให้เราอ่านให้ฟังเลย.. -_-;

เวลาไปหยิบหนังสือเราก็จะเดินตามไปใช่ป่ะ แล้วก็มา มา เดี๋ยวมาม้าอ่านให้ฟัง มันก็จะแย่งแล้ววิ่งหนีไป.. -_-; หรือไปนั่งอ่านออกเสียงให้ฟังก็จะทำรำคาญ ไม่อ่านไม่จับมันเลย.. (ฮ่วย..) ต้องปล่อยให้เธอดูของเธอเอง...

คุณแม่ของมะโฮจังบอกว่าลูกติดเค้ามาก ทำอะไรก็ไม่ได้เลย เหนื่อยและเครียดมาก.. @_@; ฮืมม์... ใจเย็น วันหลังว่าจะทำอาหารไทยแล้วแบ่งไปให้เค้าแล้วกัน.. (กลัวจะกลายเป็นล้มหมอนนอนเสื่อเข้าโรงบาลไปเลย..)

จริงๆห้องเราก็มี roof Balcony ที่ขนาดเท่าๆกับไอ้สวนของแมนชั่นที่อยู่ชั้น 9 ซึ่งเป็นที่สาธารณะให้คนในแมนชั่นไปนั่งพักผ่อนดูวิวกันได้ (ไม่ได้ใหญ่อะไรหรอก) แต่เรายังไม่ได้ทำอะไรกับ Roof Balcony ของเราเลย เพราะเงินหมด รอโบนัสอ้วนเว่นที่จะออกวันที่ 20 นี้อยู่ ^_^; 

ปกติก็เอาอาคิออกไปวิ่งเล่นที่ Roof Balcony ของตัวเองบ่อยๆ แต่นึกๆดูนานๆทีควรขึ้นไปชั้น 9 บ้าง เผื่อจะได้เจอกับเด็กๆคนอื่นหรือว่าแม่บ้านห้องอื่นๆ.. เมื่อวานเลยเอาขึ้นไปดู..

ปรากฎว่าเจอกับแกงค์เด็กประถมกำลังเล่นซนกันสุดฤิทธิ์.. @_@; น่ากลัวเล็กน้อยเพราะเวลามันเล่นกันมันไม่มีใครมาดูอ่ะว่ามีน้องตัวเล็กๆเดินเตาะแตะๆอยู่ตรงนี้ -_-; (คราวหน้าไม่เอามาแล้ว เดินที่ห้องเราไปก่อนแล้วกัน กลัว..) แต่เด็กๆก็มาคุยกับเรานะ มาถามชื่อถามอะไร... (ฟังไม่ค่อยออกอ่ะ ฟังเด็กนี่ย้ากยาก แล้วถามอะไรบางทีไม่ค่อยเป็นโลจิค -_-;) สาบานได้ว่ากรุเคยสอบได้ระดับ 1

มีน้องคนนึงมาถาม “ อยู่ข้างบนหรืออยู่ข้างล่าง?”

@_@;

อะไรคะน้อง? อะไรอยู่บนอะไรอยู่ล่าง.. ก็คิดว่าคงถามว่าเราอาศัยอยู่ชั้นไหนน่ะแหล่ะ แต่นี่ชั้น 9 มันสูงสุดแล้วน่ะหนู มันไม่มีอยู่ข้างบนนะ กรูไม่ได้เป็นอีแร้งทำรังอยู่บนยอดอาคารตึก..

อยู่ชั้น 7 ค่ะ

งั้นก็อยู่กับมะโฮจังสิ

ค่ะ แต่คนละห้องนะ อาคิอยู่ห้อง 701

อยู่กับมะโฮจังเหรอ?

เปล่า.. (กรูบอกอยู่คนละห้อง)

คุยกับเด็กเหนื้อยเหนื่อย... ลืมไปว่าชาติกำเนิดไม่ใช่นางงาม.. -_-;

เล่นๆกรี๊ดกร๊าดกันไป เดินมาถามเราอีก

นี่ๆ กินหมากฝรั่งไหม?

ไม่ล่ะค่ะ กินเถอะ

กินแล้วจะทำยังไงกับเปลือกดีล่ะ

@_@; เก็บไปทิ้งสิคะ

ฝากไว้หน่อยได้ไหม

-"-; ฝากไว้ก็ได้

พอแม่มาเรียก (คุณนายห้อง 705 กับ 706) ก็วิ่งเปิดตูดหนีกันไปหมด.. จะไปบอกคุณนายว่า คุณนายขา นี่ห่อหมากฝรั่งลุกคุณก็กระไรอยู่.. ต้องเก็บเอากลับมาทิ้งที่ห้อง แถมด้วยความเป็นโรครักสะอาด เลยต้องเดินเก็บขยะที่มันหล่นๆกลับไปด้วยอีก.. (บอกหน่อยซิว่ากรูเสียค่าส่วนกลางเท่ากันใช่มั้ย..?) -_-;

สงสัยเร็วไปที่จะเอาไปเดบิว.. ต้องเก็บกลับมาฝึกก่อน.. ^_^;

 

 

นิยาย, ไดอารี่เกี่ยวกับญี่ปุ่นเก่าๆ, เรื่องสั้น, Illust >> http://hayashikisara.warabimochi.net

 

 

kisara
11 มิ.ย. 2551 เวลา 09:31 น.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่