เหนื้อยเหนื่อย.... เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ... แต่มันผ่านไปละ (มั้ง) ^_^;

วันนี้เป็นวันแรกที่อาคิกินได้โดยไม่อ๊อกออกมา.. ที่ผ่านมาต้องคอยเตรียมทำความสะอาด ล้างซักตลอด.. -_-; (คือจะไม่ให้มันกินก็ไม่ได้ อย่างน้อยต้องให้กืนน้ำเกลือแร่ นมเจือจาง)

ปวดประสาทกับเสียงร้องไห้มากๆจนบางทีอยากจะกรี๊ดแล้ววิ่งชนกำแพง... -_-; (แต่ไม่ถึงขนาดนั้น) เป็นธรรมดาที่เด็กไม่สบายจะต้องอ้อนแล้วก็อึดอัด.. คิดดูกินอะไรก็อ๊อกออกมาหมด ท้องก็เสีย ไข้ขึ้นเป็นพักๆ (เป็นกรูคงตายไปเลย) แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตอนป่วย มาอยู่ตอนเกือบจะหายป่วย.. -_-; คืออาการดีขึ้นแล้ว.. ไม่มีไข้ หิวข้าว แต่ยังกินข้าวไม่ได้ ยังอ๊อกอยู่..

ทีนี้ก็เด็กมันหิวอ่ะ... มันไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเราไม่ให้กิน หิวก็ต้องร้องจะกิน ร้องจนทนไม่ได้ พอตัดสินใจให้กินอาหารอ่อนๆ (สำหรับเด็ก 5 เดือน) กินไปสองคำก็อ๊อกแล้ว... -_-; จะให้กินนม กินน้ำผลไม้ น้ำเกลือแร่อะไรก็ไม่เอาทั้งนั้น ปัดออกหมด เม้มปากแน่นด้วยนะ.. มันคงนึกด่าในใจว่ากรูจะกินข้าวๆๆๆๆ อีนี่ก็พยายามจะเอาน้ำมายัดให้กินอยู่ได้ -_-;

แล้วพอวันเสาร์ที่ตาฮายาชิหยุด คิดว่ามันจะช่วย คงจะดีขึ้นนิดนึง.. ปรากฎว่ามันก็เป็นอะไรไม่รู้เหมือนอาหารไม่ย่อย... -_-; ทำตัวซึมโทรมจะเป็นจะตายไม่ทำอะไรทั้งนั้น (นอกจากเล่นเกม)

ผู้หญิงผู้ชายมันต่างกันจริงๆนะ -_-; คือจริงๆเราก็ไม่สบายอย่างที่บอกตั้งแต่วันก่อน มีไข้ ประจำเดือนก็มา ไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว แต่คนเป็นแม่ไม่มีวันหยุด คือ..ถึงเราป่วยมันก็ทำแทนเราไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรต้องอดทนเท่านั้น ขืนทำท่าจะเป็นจะตายแบบมันก็คงไม่ทันกิน.. -_-; อดตายกันหมด

เดี๋ยวต้องทำกับข้าวแล้ว เอาเป็นว่าแวะมาส่งข่าวเฉยๆว่าอาคิแข็งแรงแล้วค่ะ m(_ _)m

kisara
17 พ.ค. 2551 เวลา 16:53 น.