อาคิมาสะป่วย.. (อีกแล้ว) ^_^;

หายไปสองสามวัน... (เหมือนจะผอมลงไปสามกิโล) -_-;

เรื่องของเรื่องก็คือหลังวันเกิดหนึ่งวัน (10 พ.ค.) ฝนตก.. แล้วเป็นไรไม่รู้ญี่ปุ่นเกิดหนาวขึ้นมาอย่างกระทันหัน ต่างจากวันก่อนๆหน้ามือเป็นหลังมือ (หนาวกว่ากันเป็น 10 องศา) แล้วเสื้อผ้าหน้าหนาวเราก็เก็บลงกล่องไปหมดแล้วอีกต่างหาก.. เหลือแขนยาวอยู่ตัวเดียว

ไอ้อ้วนแว่นก็ดันหยุดวันนั้นวันเดียว.. มันจะพยายามพาไปกินอาหารไทยให้ได้ และพยายามจะทำอะไรต่อมิอะไรให้ (เนื่องในโอกาสวันเกิด) -_-; ก็ตามใจมัน.. เอาอาคิมาสะไปด้วย.. จริงๆก็จับใส่เสื้อผ้าแน่นหนา.. แต่พอไปถึงที่ร้าน ดันอ๊อกออกมา... -_-;

เสื้อหนาวก็เลย.. เปรอะ ต้องถอดออก แต่ก็ยังมีผ้าห่มอยู่.. ส่วนเราซึ่งเปื้อนไปทั้งตัวไม่มีทางแก้อะไร.. ต้องทนเป็นคนมีกลิ่นตัวเป็นกลิ่นอ้วกไปอย่างนั้น -_-; (ถ้าจะพูดให้สวยหรูคือเป็นกลิ่นนมนะ..)

ที่หนาวอยู่แล้วยิ่งหนาวเข้าไปใหญ่เพราะตัวเราเปียกโชก (จากการพยายามไปล้างออก) กลับบ้านปวดหัว.. ไข้จับ...

แต่สุดท้ายไข้ก็จับไม่ทัน.. เพราะอาคิอาการแย่กว่า.. คือกินอะไรก็อ๊อกออกมาหมด..

เอาอีกแล้ว... T^T เหมือนเคยเกิดอาการแบบนี้มาครั้งนึงเมื่อในอดีต.. นี่มันอาการของไวรัสลงกระเพาะนี่หว่า...

ความโชคร้ายของอีโรคนี้คือ มันจะอ๊อกทุกอย่างออกมาหมดไม่ว่าจะเป็นนม น้ำ หรืออะไรก็ตาม.. และทำให้เราและอาคิต้องตัวเปื้อน เปลี่ยนเสื้อผ้ารวมกันไปประมาณ 20 ตัว (ต้องซักผ้าสองรอบ ไหนจะมีพวกผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม ผ้าเช้ดตัว ตุ๊กตาหมูหมากาไก่.. ฮ่วย..) -_-;

ไอ้เราที่ว่าจะเป็นหวัดต้องล้มเลิกความคิดที่จะเป็นหวัดไปในบัดดล.. -_-; ตอนเช้าก็ยังอ๊อกอยู่ เลยเอาไปหาหมอดีกว่า เดี๋ยวขาดน้ำตาย เพราะให้กินน้ำเกลือแร่ของเบบี้ก็ยังอ๊อก..

หมอใกล้บ้านจะมีอยู่สองหมอคือหมอ U กับหมอ K (ชื่อย่อหมอ.. ไม่ใช่ว่าหมอเป็นซุปเปอร์ดอกเตอร์ K แต่อย่างใด) หมอ U เนี่ย.. เดินจากบ้านประมาณ 3 นาที.. แบบว่าใกล้บ้านมาก หมอก็โอเค แต่นางพยาบาลง๊องแง๊ง.. คือถ้าไม่โทรมานัดล่วงหน้ามันจะไล่กลับท่าเดียว.. -_-; ส่วนหมอ K เดินประมาณ 10 นาที แต่คลีนิคโอเพ่นมาก สามารถเข็นเบบี้คาร์ไปได้ทุกที่แม้แต่ในห้องตรวจ บอกนางพยาบาลว่าไม่ไ้ด้นัดนะ แต่นางพยาบาลก็ยิ้มรับอย่างใจดีว่าไม่เป็นไร

สรุปว่าไปหาหมอ U ก่อน เพราะมันต้องเดินผ่านคลีนิคหมอก่อน.. ก็เอาละ เจอนางพยาบาลบอกว่าไม่ได้นัดไม่ได้นะ ถ้าจะตรวจวันนี้ก็ต้องบ่าย.. -_-; (อีนี่.. ถามอาการกันก่อนบ้างได้มั้ย? ใครวะมันจะป่วยเป็นตารางได้ขนาดนั้น) เราก็บอกๆๆอาการให้ฟัง ก็ยังทำหน้าแบบไม่ค่อยพอใจ แล้วก็บอกว่ามีว่างตอน 9 โมง 15 จะทำเป็นว่านัดเวลานี้ไว้แล้วกัน คราวหน้าไม่ได้แล้วนะ

@_@;

ก็ว่างนี่หว่า... แล้วเมิงให้มาบ่ายทำไม???? กว่าจะถึงบ่้ายไอ้นี่ก็คงอาเจียนจนน้ำหมดตัวหรือไม่ก็อดอาหารตายไปแล้ว.. -_-;

ข้อดีของหมอ U ก็คือ.. หมอจะตรวจละเอียดโคตรแม้ว่าจะเป็นอะไรน้อยนิด... ^_^; และจะมีพวกกระดาษฟอร์มให้มาจดมากรอกเป็นการบ้านทุกครั้ง ต้องคอยวัดอุณหภูมิลูก จดว่ากินอะไรไปเท่าไหร่ กี่โมง ฉี่กี่ครั้ง ถ่ายกี่ครั้ง สภาพยังไง ยิ่งกว่าทำวิจัยโคลนนิ่งหมูปริญญาโท.. ถ้าใครขี้เกียจหรืองานยุ่งไม่ควรไปหาหมอ U เด็ดขาด -_-;

ก็โดนอัลตร้าซาวด์ท้อง จับตรวจเลือด แล้วก็สั่งให้เราเก็บปัสสาวะกับอุจจาระมาด้วย -_-;

กลับมาบ้านก็ยังอ๊อกอีกนิดหน่อย แต่ก็พยายามให้น้ำเกลือแร่ น้ำผลไม้มาเรื่อย พอตกบ่ายดันไข้ขึ้น 38 กว่าๆ... -_-; ก็รอดูอาการไปอีกซักพัก... วัดไข้ จดมาเรื่อยๆ

พอสามทุ่มกว่าๆ ไข้ขึ้น 39.5 เลยตัดสินใจเรียกรถพยาบาล เพราะกลัวว่าจะขึ้นถึง 40 ตอนกลางดึก...

ได้นั่งรถพยาบาลเป็นครั้งแรก -_-; (ที่ไทยยังไม่เคยเลย)

ที่เรียกรถพยาบาลก็ไม่ใช่ว่าเว่อร์อะไร เพราะหมอญี่ปุ่นจะไม่ตรวจนอกเวลาทำการ แล้วยิ่งอาคิไม่ได้มีบัตรของโรงพยาบาลเมืองด้วย ถ้าไม่เรียกรถพยาบาลก็ไม่ตรวจ.. (แต่จริงๆหมอU บอกว่าถ้าไม่ชักก็ไม่ต้องเรียก) -_-;

รถพยาบาลแค้บแคบ แถมยังปิดม่าน เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา กรูจะเมารถพยาบาลซะก่อน..

ได้ยาลดไข้มาเจียบตูดสองอัน เรียกแท็กซี่กลับบ้าน เฮ้อ...

เช้าวันนี้ไปหาหมอ U อีก หมอบอกว่าผลการตรวจอุจจาระเจอไวรัสจริงๆ แล้วผลการตรวจปัสสาวะก็คือน้ำยังน้อยไป ยังไม่พอ ต้องให้กินน้ำมากกว่านี้.. ส่วนเรื่องไข้.. ปกติไวรัสลงกระเพาะไม่น่าจะมีไข้สูง เป็นไปได้ว่านี่จะเป็นอาการไข้สูงที่มักจะเกิดกับเด็กขวบกว่าๆทุกคนเพื่อแสดงว่าภูมิต้านทานที่ได้จากแม่หมดลงแล้ว.. ถ้าเป็นตัวที่ว่าจริงๆก็จะมีไข้ขึ้นสูงสามวันและอาจจะมีท้องเสีย ตามด้วยผื่นแดงตามตัวรวดนึงแล้วก็จะหาย

ต้องปล่อยให้ไข้ขึ้น ถ้าถึง 40 แต่ยังดูโอเคอยู่ก็ไม่ต้องให้ยา ถ้าไม่ชักก็ไม่ต้องเรียกรถพยาบาล.. (ยังจะย้ำอีก) -_-;

พรุ่งนี้ต้องไปใหม่ เจอหน้าหมอทุกวัน อาคิก็ร้องทุกวันเพราะมันจำหน้าหมอ U ได้ (กับหมอ k ไม่ร้องเพราะไม่เคยมีประสบการณ์เลวร้ายเช่นเจาะเลือดหรือเจอเข็มฉีดยาอะไรเทือกนั้นมาก่อน)

เราก็อัดกาแฟลูกเดียวเพราะไม่ค่อยได้นอน... ไอ้อ้วนแว่นลางานครึ่งวัน กลับมานั่งเล่นเกม (คือ.. ว่ามันก็ไม่ได้ เพราะลูกก็หลับจะให้มันทำอะไร ^_^; ถ้าลูกเป็นเหตุผลให้มันได้กลับมาพักก็โอเค ไม่เป็นไร)

มันบอกจะออกไปซื้อกับข้าวให้ แต่วันนี้วันอังคาร เป็นวันซุปเปอร์เซลล์ของห้างใกล้บ้าน คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างมันจะไปต่อสู้กับแม่บ้านคนอื่นไม่ไหว.. (แถมคงเลือกของถูกมาไม่เป็น)

ยังไงเราก็คงต้องไปเอง.. ต่อสู้ต่อไป... -_-;


ป.ล. มีบริษัทนึงคำนวณงานที่แม่บ้านทำออกมาว่าถ้าเป็นการจ้างงานของบริษัทจะต้องจ่ายเท่าไหร่ โดยแบ่งงานแม่บ้านออกเป็นสามงานหลักๆคืองานทำความสะอาด งานทำกับข้าว และงานบริการดูแลลูก ถ้าคิดเป็นชัวโมง บวกลบคูณหารแล้ว บริษัทจะต้องจ่ายให้แม่บ้านประมาณปีละ 12 ล้านเยน @_@; (ในขณะที่พนักงานบริษัทอย่างอ้วนแว่นมีรายได้ปีละ 4-5 ล้านเยน)

เห็นมะว่าแม่บ้านทำงานคุ้มขนาดไหน... ^_^;

ตรอกอาคิ..


อาคิมาสะกับ baby mug


ที่จอดรถของอาคิมาสะ ^_^; (เราซื้อแค่ walker อันเดียวนะ.. ที่เหลือได้มา)      

อื่นๆ>>> http://hayashikisara.warabimochi.net    

kisara
13 พ.ค. 2551 เวลา 13:27 น.