บ่นไปรษณีย์ -_-#

หลังจากที่เริ่มใช้ชีวิตอยู่กับกล่องจนเคยชินไปได้พักนึง ข้าวของก็ค่อยๆทยอยมาส่งทีละอย่าง (บางอย่างใช้เวลาสั่งของนานมากราวกับเพิ่งไปสั่งโรงงานในไทยให้ผลิต) ตอนนี้บ้านเริ่มมีความเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์มากขึ้น (แต่เต็มไปด้วยอันตรายสำหรับเด็กชายอาคิ) -_-; <-- สำหรับอาคิคงประมาณว่ามีของน่าเล่นเยอะแยะเต็มไปหมด

แม่ก็เข้าสู่โหมดเตรียมของกลับไทย เก็บสะสมได้สามกล่องแล้ว เลยจะส่งกลับไทยก่อนเลยรอบนึง (น่าจะยังมีอีกกล่องสองกล่อง) <-- จะพอๆกับกล่องที่เราย้ายบ้านมาอยู่แล้ว มิน่าทำไมตอนย้ายบ้านกล่องมันเยอะๆ.. เป็นของแม่อยู่สี่ห้ากล่องนี่เอง.. -_-;

ด้วยความที่ของหนักและทางไปรษณีย์เค้าก็มีบริการมารับของให้ที่บ้าน ก็เลยโทรไปเรียกมา จริงๆเราเขียนใบแปะหน้าเอาไว้หมดแล้ว (เพราะเคยไปขโมยมาไว้เยอะ) แต่พออีตาไปรษณีย์มาถึง... ก็บอกว่า...

ตอนนี้เปลี่ยนกฎใหม่แล้ว ถ้ามีของหลายอย่างในกล่องต้องเขียนแยกทุกอย่างว่ามีอะไรบ้่าง อย่างละกี่ชิ้น น้ำหนักแต่ละอย่างและราคาแต่ละอย่างเท่าไหร่ โดยจะมีแบบฟอร์มมาให้อีกต่างหาก ถ้าจะขายต้องบอกด้วยอีกต่างหากว่าของผลิตในประเทศอะไร

@_@;

ขนาดนั้นเลยเหรอวะ... เป็นไรมากไหมเนี่ย...

ทำให้เราต้องรื้อของออกมาใหม่ทั้งหมดเพื่อเขียนกรอกแบบฟอร์มว่ามีอะไร กี่ชิ้น น้ำหนักกี่กรัม ราคาเท่าไหร่.. -_-; (ต้องกรอกเป็นสองภาษาด้วยทั้งภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ)

บอกตามตรงว่าขี้เกียจโคตรๆ -_-# ทำยังกับว่ากรอกไปด้วยความซื่อสัตย์แล้วศุลกากรเค้าจะเชื่อในความจริงใจของเราและจะไม่เปิดของของเราออกดู..

แล้วมันจะมีทำไมวะไอ้ขั้นตอนนี้เนี่ย... -_-;

บุรุษไปรษณีย์ก็ทิ้งแบบฟอร์มไว้ให้ปึกนึงแล้วก็จากไปอย่างไร้เยื่อใยจนกว่าเราจะไปรื้อของมากรอกใหม่จนเสร็จ.. ไอ้ของส่วนใหญ่ก็เป็นของใช้แล้วที่ไม่มีมูลค่าและไม่สามารถตรัสรู้ได้ว่าน้ำหนักกี่กรัมเพราะเครื่องชั่งน้ำหนักที่บ้านไม่ได้มีไว้ตวงแป้งสาลีขาย -“-; ทำให้ต้องเกิดการกะประเมินทั้งน้ำหนักและราคาของหลายอย่าง... สรุปว่ามั่ว.. ไม่เป็นความจริง ไม่น่าเชื่อถือ ศุลกากรก็ต้องเปิดออกดูอยู่ดี

แล้วให้กรูเขียนทำไม.. เมิงช่วยเปิดพิจารณากันให้สนุกสนานไปเลยได้มั้ย...

ไอ้ของบางอย่างก็ไม่รู้ทั้งภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ.. หรือแม้แต่ภาษาไทย (หรือพูดง่ายๆ กรูไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี...) -_-; บางอย่างแบบว่าเป็นของ Hand made ที่ยังไม่รู้จะเอาไปทำอะไรดี.. (กรูยังจับจุดตัวเองไม่ได้เลยค่ะคุณพี่บุรุษไปรษณีย์) แล้วแม่ก็มีของเล็กๆน้อยๆที่แบบว่ายัดๆไปเพราะที่มันเหลือๆ... แล้วอาเฮียก็บอกหน้าเครียดว่าเสื้อผ้าก็ห้ามเขียนรวมว่าเสื้อผ้า ต้องเขียนแยกว่าเสื้อเชิ๊ตกี่ตัว กระโปรงกี่ตัว... ระบุด้วยว่าเป็นของใช้แล้วหรือยังไม่ได้ใช้ เป็นของขวัญให้ใครต้องเขียนชื่อคนที่เราจะให้ด้วย (มันเป็นไรมากป่าววะไอ้นี่ จะอยากรู้อะไรชีวิตส่วนตัวกรูมากนี่)

นี่กรูต้องบอกด้วยหรือว่ามีกางเกงในที่กรูใช้แล้วไปกี่ตัว... ต้องบอกไหมว่าสีอะไร ใช้มากี่ปี เคยใส่ไปไหนมาบ้าง... -_-;

เราว่าในความเป็นจริงก็ไม่มีใครเขียนละเอียดขนาดนั้น (และคงนึกด่าในใจเหมือนกัน..) สรุปว่าก็ต้องระแวงเปิดดูอยู่ดี.. วกกลับเข้ามาเรื่องเดิมว่า อย่าให้กรูเขียนได้ม้ายยยยย กรูขี้เกียจอย่างมากกกกก

ความรู้สึกเหมือนคิดว่าส่งรายงานให้เสร็จๆแล้วโดนอาจารย์ให้กลับมาแก้แบบไม่รู้ว่าต้องการให้แก้อะไร... -_-;

แถม.. ตอนย้ายบ้านเราไปแจ้งที่ไปรษณีย์ไว้แล้วว่าตั้งแต่วันที่ 29 มีนา จดหมายที่มาที่อยู่เก่าในชื่อเราให้โอนไปส่งที่ที่อยู่ใหม่ทั้งหมด (เป็นบริการฟรีของทางไปรษณีย์อยู่แล้ว)

ปรากฏว่ามีเอกสารตัวนึงที่ไอ้อ้วนแว่นมันรออยู่ ไม่มาซะที ก็สงสัยว่ามันไปตกอยู่ที่เก่า เราเลยต้องแวบไปดูมา (ดีว่ามันใกล้ที่ใหม่อยู่แล้ว)

มีจดหมายไปตกอยู่ที่นู่นตั้งหลายฉบับ.. -_-; แล้วเราต้องใช้ตัวเลขรหัสไปไขออกมา นี่ถ้ามีคนเข้ามาอยู่ใหม่แล้วเราก็กลายเป็นหัวขโมยดีๆนี่เอง... ทำไมต้องทำพฤติกรรมเสี่ยงคุกเช่นนี้เนี่ย

ไอ้อ้วนแว่นก็โวยวายหาว่าเราไม่ทำเรื่องให้เรียบร้อย (จะต่อยกันอยู่แล้ว) โทรไปถามไปรษณีย์เพื่อเช็ค เค้าก็บอกว่าเราทำเรื่องเรียบร้อยแล้ว ได้รับแจ้งไว้แล้วนะ..

แล้วเมิงเอาไปส่งที่เก่าทำไมเล่าาาาาาาาา ช่วยบอกบุรุษไปรษณีย์ของเมิงด้วยยยยย ผัวเมียเกือบจะตบกันตายเพราะพลาดเอกสารสำคัญอยู่แล้ว -_-# ไอ้เราก็นึกว่าไม่มีปัญหาเพราะจดหมายบางอย่างมันก็โอนมาส่งให้เป็นการปกติอยู่นี่หว่า.. กลายเป็นว่าบางฉบับก็มา บางฉบับก็ไม่มา ขึ้นอยู่กับอารมณ์อาเฮียบุรุษไปรษณีย์..

ตั้งแต่ไปรษณีย์เปลี่ยนเป็นเอกชนนี่มีเรื่องประสาทหลายอย่าง.. -_-; จะมองโลกในแง่ดีว่าเพิ่งเปลี่ยนระบบใหม่ อะไรๆอาจจะยังไม่เรียบร้อย หวังว่าอีกสองสามปีจะเรียบร้อยลงตัวซะทีนะ..

อื่นๆ>> http://hayashikisara.warabimochi.net

kisara
10 เม.ย. 2551 เวลา 08:32 น.