ทำไมเป็นอย่างนี้เนี่ย... -"-;

     กลับถึงญี่ปุ่นโดยสวัสดิภาพและปลอดภัย.. ขากลับอาคิไม่มีโยเยอะไร หลับทั้งเครื่องขึ้นเครื่องลงและเครื่องกำลังบิน มีละเมอตื่นมาเอ๊าะแอ๊ะนิดหน่อย แต่ไม่ได้แหกปากให้ใครตื่นแต่อย่างใด...

     ส่วนเราก็ยังนอนไม่หลับเหมือนเดิม.. ขึ้นเครื่องบินไม่เคยหลับได้เลย –“-; อย่างมากสุดก็หลับตาไปได้สิบยี่สิบนาที แต่ไม่รู้สึกว่าได้พักผ่อนหรืออะไรเลย.. ถึงญี่ปุ่นในสภาพโทรมเป็นซาก.. แต่ก็ลากพาแม่และลูกน้อยกลับมาถึงบ้านได้

     นึกว่ากลับมาถึงจะได้อัพไดและจัดการอะไรๆได้อย่างเต็มที่กว่าเดิมเพราะคราวนี้แม่มาด้วย... ก็ปรากฎว่าเกิดเหตุการณฺ์ซวยซ้ำซวยซ้อนที่อาจทำให้ทำอะไรไม่ได้ไปอีกพักใหญ่... -_-;

     คือ... โน๊ตบุ๊คเปิดไม่ติด....

     จะกดปุ่มพาวเวอร์ยังไงก็....

     มืดดดดดดสนิท... เหมือนภายในใจใครบางคน.. T^T (กรูเอง...)

     จบกัน

     ทำไมถึงเป็นอย่างนี้น้อ... -_-;

     เป็นความผิดของเราเองที่เอาคอมใส่กระเป๋าใหญ่ไปกับพวกเสื้อผ้าและโหลดลงไปในเครื่อง... T^T จริงๆกระเป๋าเสื้อผ้าเราเป็นใบเล็กๆเหมือนที่พวกแอร์ใช้ ถ้าคนจัดของไม่ได้โง่เกินไปก็คงไม่เสร่อเอาไปไว้ข้างล่างใบใหญ่ๆ... แล้วเราก็ใส่ซองกันกระแทก..แถมยังยัดไว้ท่ามกลางเทศกาลเสื้อผ้าลดราคาหน้าร้อน... ถ้าไม่ถูกโยนแล้วตีด้วยไม้เบสบอลต่อด้วยท่าดรากอนซูเพล็กซ์ก็ไม่น่าจะอาการหนักขนาดนี้.. -_-;

     ไม่สามารถถือขึ้นเครื่องได้จริงๆ ไม่งั้นคงอุ้มลูกไม่ไหว T^T (ขามายังมาได้เลยนี่หว่า ไม่เห็นเป็นอะไรเลย หรือพนักงานโหลดของของญี่ปุ่นอ่อนโยน??)

     ว่าแต่... รูปที่ไปไทยมาเกือบทั้งหมดก็โหลดลงไปในคอมหมดแล้วด้วย.. (หมดกัน.. อดีตอันน่าจดจำของอาคิมาสะ) ที่สำคัญก็คือนิยายเรื่อง Cherry Blossom` ตอนใหม่ที่แต่งเสร็จก่อนกลับ... กะว่ามาถึงญี่ปุ่นแล้วก็จะเอาลงอย่างเดียว.. (ไม่มีก็อปปี้ ไม่มีเซฟไว้ที่อื่น.. ไม่มีอยู่ในความทรงจำเท่าไหร่ว่าแต่งอะไรไปบ้าง) T^T นอกจากนี้ยังมีนิยายอีกเรื่องที่แต่งไว้ตอนม.ปลาย.. บังเอิญไปเจอสุดกู่อยู่ในตู้.. เลยเอาออกมาเรียบเรียงใหม่...

     ทำจนเกือบจบหมดแล้ว.. ทั้งหมดเกือบสามร้อยหน้า..

     หายสูญไหมเนี่ย... -_-;

     พูดถึงไอ้เหตุการณ์คอมเวรเจ๊งเพี้ยนไปเนี่ย.. ก็เกิดขึ้นมาได้แบบไม่มีปี่มาขลุ่ย.. (เพิ่งเกิดไปหมาดๆ ใครจะคิดฟะว่ามันจะเกิดใหม่อย่างรวดเร็วแบบนี้) ไม่มีการนับถอยหลังแล้วยังเกิดขึ้นได้กับทุกคนด้วย... พอบอกใครไปทุกคนก็จะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทำไมไม่เซฟไว้ที่อื่นบ้าง ทำแบ็คอัพใไว้บ้างหรือเปล่า.. -_-;

     เราก็เข้าใจความสำคัญของแบ็คอัพ... แล้วก็มีอ่ะนะไอ้อุปกรณ์แบ็คอัพทั้งหลาย...แต่จะมีคนกี่ % ฟะที่คอมเจ๊งไปแบบ โอ้ว กรูแบ็คอัพไว้หมดแล้วช่างโชคดีจริงๆ!! -_-; เราใช้คอมทำนู่นทำนี่ทุกวัน วาดรูปก็วาดทีละนิดละนิด แต่งนิยายก็แต่งวันละนิดจิตหนุกหนาน... ไม่ได้เซฟตามที่ต่างๆทุกครั้งแบบหวาดระแวง... T^T ส่วนใหญ่แต่งจบไปก่อน (ครึ่งนึงก็ยังดี) แล้วค่อยยักย้ายถ่ายเทก็อปปี้กันทีหลัง บางครั้งทำให้เรางงๆตัวเองว่าอันไหนเป็นไฟล์ที่เราแก้สุดท้ายกันแน่... -"-;

     ยังดี..เป็นกุศลที่เอาลงเน็ทไว้.. ทำให้มันไม่หายไปหมด <-- แต่โฮมเพจทั้งโฮมเพจที่ทำไว้หายไปกับเครื่อง... ถ้าจะเอาลงเน็ทต้องเขียนโฮมเพจใหม่หมดทั้งที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อไม่นานนี้เอง.. T^T เวลจริงๆ...

     ช่างมัน...

     แค่ทำใหม่หมดทุกอย่าง... ของหายไปส่วนใหญ่ย่อมไม่ได้คืน... เป็นปกติของโลก -_-;

     แต่ไม่มีคอมใช้.. (ขโมยคอมคุณฮายาชิอัพไดขณะที่มันไม่อยู่) เมื่อวานเลยให้คุณฮายาชิให้โทรไปบอกโตชิบาให้มาเอาคอมไปซ่อมด้วย.. มันไปโวยวายอะไรกับเค้าอีกไม่รู้ เค้าส่งคนมารับวันนี้เลย @_@;

     ถ้าเสร็จเร็วก็ดี.. แต่ถ้ากู้ทุกอย่างในฮาร์ดดิสก์กลับมาได้จะดีที่สุด... -_-;

     แล้วเราก็ต้องอัพไดแบบแอบๆต่อไปอีกระยะหนึ่ง (เดี๋ยวอ้วนแว่นมันจับได้ว่าแอบเซ็ทฟอนท์ภาษาไทยและแอบเอาโปรแกรมสองสามอย่างมาลง...) ^_^;

     วันคืนแห่งความสงบสุขที่รอคอยคงยังอีกนาน... ^_^;

kisara
28 ม.ค. 2551 เวลา 14:02 น.